Buong talaarawan · Payak na pagbasa

Ang Ninakaw na Necronomicon

Ako, si Dr. S.P. Hong, Kawaksing Propesor ng Antropolohiya sa Unibersidad ng Miskatonic, ay sumusulat ng mga sumusunod bilang tala, hindi panitikan. Kung ituturing itong pagtatapat o kasaysayan, hindi ko masabi.

Ang mga pangyayaring nagsimula sa isang aklat mula sa mga naiwang ari-arian ni Horace Holt ng Boston, at umabot sa sukdulan sa harap ng salamin sa aking silid noong ikatatlumpu’t isa ng Oktubre, ay nag-iwan sa akin sa isang kalagayang hindi sapat mailarawan ng karaniwang wika. Hinihiling kong pansinin ng sinumang bumasa ang mga katibayang nasa akin pa: isang Necronomicon sa Latin na kinain ng mga uod; isang kakaibang dahong itinahi sa pagkakabigkis nito; isang susing bakal; at isang salaming tinakpan ko, at hindi ko mapangahasang alisin ang takip.

Nasa kanluran ng Unibersidad ang aking tinutuluyan, kung saan inaangat ng mga ugat ng elm ang mga bangketang ladrilyo. Mula sa aking bintana sa itaas, tanaw ko ang tore ng orasan at ang ulap-usok patungo sa mga latian ng Rowley. Tila binigyang-pansin ng mga sumunod ang mga detalyeng ito: na para bang ang edad ng bahay at ang mga kapatagang maalat ay mga kondisyong pansamantalang nagpapahintulot sa ilang mas matatandang pagkakaayos ng materya at atensiyon.

Nakasama si Holt sa mga pagsisiyasat ng pamahalaang Pederal sa Innsmouth noong taglamig ng 1927–28. May ugnayan ang kanyang pamilya sa mga negosyo ng mga Marsh. Namatay siya sa isang pribadong institusyong hindi ko papangalanan.

Tinulungan ako ni Kim, ang aking katulong sa loob ng maraming taon, na itala ang kanyang mga gamit: mga ulat na may bahid ng asin, mga larawan ng wasak na baybayin, at mga liham na may tatak ng Unibersidad.

Sa ilalim ng mga ito naroon ang aklat, nakabalot sa telang pinahiran ng langis na bahagyang amoy-kati.

Nakilala ko ito agad: ang ninakaw na Necronomicon. Nakita ko na iyon sa mga binabantayang kabinet ng Unibersidad. Kinuha ni Holt ang tunay na teksto, ipinalit ang isang huwad na pagkakabigkis, at inilabas ang orihinal kasama ng kanyang mga sariling gamit.

Malinaw ang hinihingi ng tungkulin ko nang matuklasan ito.

Ibang-iba ang ginawa ko.

Ang Ikalawang Mukha

Nang suriin kong mabuti ang aklat, natagpuan ko ang dahong ngayo’y nasa sentro ng aking kasawian: itinahi sa likurang pagkakabigkis gamit ang magaspang na sinulid, at walang katulad sa papel o sa Latin ng aklat. Ayon sa tala ni Holt, galing ito sa isang silid sa ilalim ng lumang Bulwagan ng Orden ni Dagon sa Innsmouth. Walang bakas ng anumang pamilyar na kasangkapan ang pagmamason, mga batong inilatag lamang ng paggawa na walang pakialam sa sukat ng tao.

Sa ulunan ng dahon ay may sagisag: isang bilog na pinutol ng tatlong di-pantay na guhit. Sa ilalim, mariing isinulat sa tinta ang babala: Huwag kunin mula sa mga kailaliman ang anumang nagbihis ng mukha ng Tao.

Wala akong kilalang kodigo na katulad ng pagkakasulat ng nilalaman. Katabi ko si Kim na sumangguni kina Trithemius, Borellus, at Mather. Walang nakapagpaliwanag sa sulat. Sa tabi ng salamin, sa isang eksperimento na isinagawa kong mag-isa, mas mapangahas kaysa maingat, nagbabago ang mga sagisag, at ang muling pagkakabuo ng mga ito sa salamin ay nagbubunga ng kalinawang tinatanggap ng isip bilang sugat. Ganito ang nakuhang pamagat: Tungkol sa Ikalawang Mukha.

Tungkol ito kay Yog-Sothoth, hindi bilang kulto, kundi bilang kasabay at kasaklaw ng lahat ng panahon at espasyo. Hindi pagtawag ang ritwal. Pinahihintulutan nitong tumingin ang nagsasagawa, sa loob ng ilang paghinga at hindi oras, at itinatala ang lugar, at anumang nasa loob nito.

Idinugtong sa mas magaspang na sulat: Ang tumitingin ay magkakaroon ng Saksi. At isusuot ng Saksi ang pinakakinatatakutan ng tumitingin.

Dapat ay ibinalik ko ang dahon sa dilim. Hindi ko ginawa.

Inubos ni Kim ang laman ng aking abuhan. Nang magsindi ako ng isa pa, sinabi ng kanyang tingin ang ayaw niyang bigkasin.

Pagkatapos ay dumating ang mga kaguluhan: isang maputlang repleksiyon sa mga larawan ni Holt; asin sa aking dila; mga tunog mula sa kanlurang pader kahit tuyo ang panahon; mga yabag na tumitigil sa aking pinto bagaman walang tao sa lansangan. Inakala kong dulot ng nerbiyos ang mga pandamang ito.

Noong ikadalawampu’t walo ng Oktubre, may napansin akong isa pang linya sa dahon. Hindi ko maipapanumpang wala iyon noon: Kapag muling pumuwesto ang mga Bituin ng Tarangkahan sa kanilang sinaunang mga Kinalalagyan, magsalita sa harap ng Salamin. Ipasabi sa Bilanggo ang kanyang Pangalan.

Lumabas ang Aking Repleksiyon

Sandaling tila nakaumbok sa papel ang tinta ng bagong linya, na para bang nasa lamad at hindi sa himaymay. Ibinalik ko ang dahon sa baul at hindi natulog.

Naabutan ako ni Kim sa mga tsart pagkalipas ng hatinggabi at tinanong kung ano ang itinatago ko. Sinabi kong hindi tama ang mga bituin para sa panahong iyon. Tinitigan niya ako sandali, saka bumalik sa pag-aayos niya ng mga aklat.

Noong ikatatlumpu’t isa ng Oktubre, taglay ng langit ang linaw na ipinangako ng dahon. Hindi marangal ni malinaw ang mga layunin ko: ilantad na kathang-isip ang lahat, at alamin kung talinghaga o katotohanan ang Tarangkahan.

Inalis ko ang takip ng salamin at binasa ang mga itinakdang salita.

Sa unang tunog ng hatinggabi, tumigil ang orasan. Hindi na silid ang ibinalik ng salamin; bumukas ito sa mapuputlang umiikot na bituin, na may mga pintong nagbubukas at nagsasara sa ganap na katahimikan. Nasa loob ang aking larawan, subalit nang iangat nito ang ulo, hindi ako gumalaw, at nang ngumiti ito, hindi ako ngumiti. Pagkatapos ay lumabas ang anyo mula sa salamin papasok sa silid.

Suot nito ang mga balabal ng isang paraon. Akin ang mga kamay nito, pati ang peklat sa buko na nakuha ko noong bata pa ako, ngunit mala-waks ang pagkakapantay-pantay ng mukha nito, at bahagyang pinapasok ng liwanag ang balat sa mga sentido, na para bang pansamantala lamang ang laman. Hindi ito nagsalita. Wala akong nadamang pagkatao mula rito, pananakop lamang: isang napakalawak na talinong itinupi sa hugis ng tao, na hindi nangangailangang magsalita.

Umatras ang silid nang hindi gumagalaw. May mga pintong nakatayo sa isang kalaliman na lampas sa karaniwang layo: sa ilan, isang mas matandang Arkham at isang maitim at tahimik na dalampasigan; sa iba, ang sarili kong paulit-ulit na binabasa ang dahon; sa iba pa, si Holt at ang Innsmouth.

Ipinakita ng ikaapat na pinto ang aking silid na nagbago na. Isang anyo ng sarili ko ang nakaupo sa tabi ng nakakandadong pintong panloob. Nasa sahig ang isang susing bakal. Nakapinid ang mga kurtina. Natatalukbungan ang salamin. Itinuro iyon ng panauhin gamit ang sarili kong kamay.

Natanggap na ng Tagapangalaga ang Susi

Mula sa mga bukana ay lumabas ang mga saksi, apat, bawat isa’y suot ang aking mukha. Sa labas ng karaniwang panahon, wala silang ginawa: hindi sila pumuwesto, hindi sila nagtinginan. Nakatayo ang tatlo; nakaupo ang ikaapat, nakatingin sa mga tabla. Hindi umaangat ang kanilang mga dibdib. Nagpalitaw ang ilawan ng apat na balangkas na di-likas ang pagkakapirmi, na para bang inutusan ang liwanag na ituring silang mga muwebles.

Hawak ng isa ang Necronomicon. Ng isa ang dahon. Ng isa ang isang salaming nakatalukbong. Nang itaas ng nakaupong anyo ang mga mata nito, na walang kaibhan sa akin, bumulong ito sa sarili kong tinig: kapag tumayo ito, hindi na magsasara ang Tarangkahan.

Pagkatapos ay binuksan ng panauhin ang huling pinto. Sa kabila nito’y isang kalagayan ng pagiging nasa bungad sa pagitan ng mga kailaliman ng bituin, kung saan dumidiin ang puwersa mula sa Labas sa mundong numinipis. Dumaan sa mga ngipin at buto ang malamig na tagubilin: ang pagsilip ay pagpapatala; ang maitala ay mangailangan ng pangkabit; ang mangailangan ng pangkabit ay mangailangan ng tagapagbantay.

Inilapag sa aking palad ang isang susing bakal, mamasa-masa na parang galing sa kailaliman.

Walang pangako. Walang utos. Ang alok lamang: panatilihing nakasara ang bungad, o maging bukana.

Nagsara ang aking mga daliri.

Nagising ako bago magbukang-liwayway. Natatakpan ang salamin, bagaman hindi ko iyon tinakpan. Nakasara ang aklat. Nakasabit sa aking dibdib ang susi. Sa talaarawang ito, sa sarili kong sulat-kamay: TINANGGAP NG BILANGGO ANG PAGBABANTAY. NATANGGAP NA NG TAGAPANGALAGA ANG SUSI.

Mula noon: katok sa pasilyo, may sukat at may mali; ngayo’y hindi na gaanong mula sa pasilyo kundi sa mismong salaming nakatalukbong, at nitong huli, mula na sa kahoy ng pintong panloob. Ang ilang liham ay tila sulat-kamay ko, may petsang hindi pa dumarating. Gumagalaw nang isang daliring lapad ang takip ng baul sa hatinggabi.

Inilapag ni Kim ang karaniwang mga liham sa tabi ng mga liham na may petsang hindi pa dumarating. Kinopya niya ang bawat petsa bago ibinalik ang mga iyon. “Kung ayaw ninyong ipaliwanag ang mga ito, kahit paano’y magtatago ako ng tala.” Pagkatapos ay tinanong niya kung bakit itinatago ko ang susi. Wala akong naibigay na sagot na maipagtatanggol ko. Itinago niya ang kanyang kopya.

Pansamantala kong tinawag na Nyarlathotep ang panauhin; hindi nito kailanman sinabi ang pangalan nito.

Hindi ko winasak ang susi. Hindi ko binuksan ang pinto.

Nagbabago ang Silid Kapag Natutulog Ako

Hindi ko inalis ang takip ng salamin. Hindi ko ipinasok ang susi sa pintong panloob. Ngunit hindi pagpapatigil ang pag-iwas: nagpapatuloy ang kasunduang sinimulan ng pagtingin, wala nang panibagong pagsang-ayon.

Sinasamahan ako ng sakit ng ulo, malalim at pumipintig sa likod ng mga mata, lumalala kapag umiinit ang susi, lumalala bago matulog. Dalawang beses sa isang umaga, dumugo ang aking labi habang nakayuko sa mga sanaysay ng mga estudyante. Nananatili ang panlabas na anyo ng aking mga araw. Ang pagpapatuloy na ito ang dahilan kung bakit mahirap balewalain ang mga sumusunod.

Sa mga larawan nangyari ang unang pagbabago. Sa mga kopya ni Holt, ang isang mukha sa bintana ay dumami hanggang sa maging isang lansangang puno ng mga nagmamasid. Sa likod nila, makikita sa emulsyon ang arkitekturang tumubo: mga tadyang ng maitim na metal sa dating kinatatayuan ng mga tsimenea. Kumuha si Kim ng mga duplikadong Pederal at iginiit na paghambingin ang bawat kopya. Nananatili sa mga negatibong iyon ang pagkatiwangwang na nasa karaniwang karanasan lamang ng tao. Hindi sa akin. Inihiwalay niya ang aking salaysay sa paglalarawan sa katalogo. “Hindi ang interpretasyon ninyo ang tala,” sabi niya, at hindi niya ako pinayagang pagsamahin ang mga iyon.

Sa isang pagsusuri, nagpakita ang isang larawang halftone ng isang pintuang nasa ibabaw ng maitim na tubig. May sagisag ng dahon sa gilid ng isang slide para sa proyektor. Walang estudyanteng nagsalita tungkol sa slide.

Sa ikalawang gabi ng Nobyembre, ipinahayag ng mga panaginip na mga pagharap pala ang mga ito: ANG MGA TUMITINGIN AY NAGIGING UGNAYAN. NANGANGAILANGAN NG DUGTUNGAN ANG LUGAR AT ANG KALALIMAN. IKAW ANG DUGTUNGAN. Nagising akong may dugo sa unan.

Sa ikatlong gabi, hindi na tuwid ang kanlurang pader: may anggulong ipinakita ang aking eskuwalang hindi alintana ng mata ngunit hindi tinanggap ng instrumento. Tablang panlabas lamang ang nakita ni Gng. Hale sa ibaba.

Pagkaraan ng ikaapat na gabi, lumitaw ang isang tadyang ng maitim na haluang metal sa itaas ng patungan ng palanggana. Pagkaraan ng ikaanim, nagkaroon ng mapurol na kintab ang mga tabla sa sahig. Pagkaraan ng ikawalo, lumubog ang kisame sa isang mababaw na simboryo. Pagkaraan ng ikasampu, bumukas ang pinto ng aparador sa isang maikling pasilyong metal na nagtatapos sa isang lamad na minsang pumintig, parang lalamunan.

Sinubukan kong manatiling gising nang isang buong gabi sa tulong ng kape at ng tekstong Latin. Nanatili ang mga pader. Sa unang di-sinasadyang pag-idlip bago magbukang-liwayway, may bagong tadyang na sa likod ng estante, at nagising akong nasasakal sa dugo.

Wala Nang Ibang Lugar

Kailangan kong balikan ang ikasiyam na gabi ng Nobyembre, nang ang tribunal ay tumigil sa pagiging pagharap lamang at naging pagtuturo, at pagkakakulong.

Sinunggaban ako ng tulog na parang bitag na sumasakmal sa paa. Lumulutang ako. Hindi ako nakatayo o nahuhulog kundi nakabitin sa napakalawak na kadiliman, mga bisig na tinatangay na parang damong-dagat, walang daliring sumusunod sa utos. Mas masikip pa sa anumang aparador ang diin ng walang-hanggang espasyo.

Gumagalaw ako, hinihila sa direksiyong hindi ko pinili, lampas sa mga araw na lumolobo sa maling mga kapanahunan, hanggang sa numipis ang mga bituin at nasa harap ang isang dilim na umuukupa, gaya ng pag-ukupa ng materya, sa hangganan ng pinahihintulutan ng sansinukob. Sa gilid nito’y nakabitin ang isang nilalang na kahit ang pinakamaliit na sukat ay sumasaklaw sa mga araw: mga anggulo, mga lamad, mga umbok na mabagal na umiikot.

Nagtipon ang mga kapangyarihan sa paligid ng napakalaking iyon. Una si Yog-Sothoth, hindi bilang anyo kundi bilang iisang saklaw ng lahat ng panahon at espasyo, nagsasara na parang globong walang labas. Naroon ang silid sa Arkham. Naroon ang Gabi ng mga Patay. WALA NANG IBANG LUGAR PARA SA IYO. NASA BAWAT PUNTO KA NA NG UGNAYAN.

Sumunod ang pagtugtog ng plawtang hindi tunog, at sa puso nito si Azathoth, kawalan ng anyo na sa paghahambing dito’y halos may tiyak na sukat ang nilalang-bituin. Dumating ang simbuyong wasakin ang aking paningin sa harap nito.

Hindi ko itinuloy ang pagdiin. Mas malamig na matematika ang pumigil sa aking mga kamay: Tagapangalaga pa rin ang isang Tagapangalagang nabulag.

Isa-isang pumuwesto ang iba: isang malalim na gutom na nananaginip sa ilalim ng bigat ng mga bambang-dagat; isang nag-uumapaw na dilim na maka-ina, napakarami para magkasya sa iisang balangkas; isang naninilaw na pagkapusyaw ng pagkahari; isang nakamaskarang presensiyang hindi ko ilalarawan.

Hiniling ko ang kamatayan. Hindi ibinigay ang pahintulot.

Saka lamang nagsimula ang usapan.

Nagtatagpo Na sa Akin ang mga Mundo

Suot ng panauhin ang aking balangkas sa gitna ng mga maskara at nagsalita ito nang hindi gumagalaw ang mga labi. Ito ang hatol: ANG PAGTINGIN AY ISANG KONTRATA. NANGANGAILANGAN NG DUGTUNGAN ANG LUGAR. Tulog ang hukuman; kailangang magkasya ang silid sa dalawang mundo; dugo ang nagsisilbi sa proseso. Lalong lalalim ang pagkakatala sa kamatayan.

Nagising ako sa sahig na binabago, naninigas ang mga kamay, wasak sa dugo ang unan. Wala akong pinagsabihang manggagamot o kasamahan.

Naabutan ako ni Kim na nilalabhan ang mga kumot at nag-iwan ng kard ng isang manggagamot sa aking mesa. “Maaari ninyong tanggihan ang tulong,” sabi niya. “Hindi kayo maaaring magpasya para sa lahat ng iba.” Tinanong ko kung sino ang ibig niyang sabihin. “Sinumang kailangang dumaan sa bahay na ito.”

Hindi ko iginigiit na hayagang nagbagong-anyo ang mga mamamayan ng Arkham. Mas makitid ang iginigiit ko: sa mga sulyap na napakaikli upang usisain, pumapatong ang hugis ng Innsmouth sa pamilyar na mga mukha. Noong ikalabing-apat, sa ilalim ng mga elm, tatlong segundo na taglay ng bawat mukha sa daan ang iisang tingin ng nagmamasid. Sa aking papel na pansipsip ng tinta, bagaman ikinandado ko ang silid, isang bagong linya sa sarili kong sulat: NANGANGAILANGAN NG PAGTUTUGMA ANG PAGBABANTAY. NAGTATAGPO NA SA IYO ANG MGA MUNDO.

Sa mga kabinet, inihiwalay ni Kim ang mga komentarista tungkol sa pagkakabit mula sa mga salaysay ng pagtawag. Tutuklasin niya ang nagawa; hindi siya maghahanda ng panibagong eksperimento. Natakot akong maging tahi sa dugtungan ang isang saksi. Wala akong sinabi sa kanya tungkol sa silid. Hindi niya itinuring na sagot ang aking katahimikan.

Noong ikalabimpito, nagising ako sa isang silid na hindi na pangunahin ang pagiging silid: mga pader na haluang metal, at mula sa mababaw na simboryo ay bumababa ang mga tubong maputlang kartilago. Naroon pa rin ang pintong panloob. Kasya pa rin ang susi; sinubukan ko ang pagkakasya nang hindi iniikot. Sinukat ko sa hakbang: dalawampu’t pito kung saan sapat na ang labing-isa noon. Mula sa hagdanan, iyon pa rin ang panlabas na tablang marupok at kupas.

Sa isang maikling pagkawala ng malay, bumalik ang tribunal nang hindi na nag-abala pang maghintay sa tulog. Sumagot ang isang katok mula sa bagong pasilyo, mali ang mga paghinto, gaya ng dati.

Hindi ko alam kung aling panig ang humihiling na papasukin ng kabila.

Ang Ikaapat na Kasukasuan

Disyembre. Sa ilalim ng sakit ng ulo, isang tanong: ano ang binabantayan ng Tagapangalaga, at laban kanino?

Nasakop na ng haluang metal ang mga pader. Umaabot nang sandaan at apat na talampakan ang pasilyo, lampas sa mga walang-lamang uka, hanggang sa lamad, na ngayo’y buong pinapasok ng liwanag ngunit hindi malinaw ang nasa kabila. Sa dulo nito nakatayo ang pintong panloob. Ang mismong pinto: nasuri ang hilatsa, mga bisagra, kandado. Maling panig pala ang tinitingnan ko sa lahat ng panahong ito.

Noong ikaapat, ipinatawag ako ni Dekano Upham. Nagpahayag ng pag-aalala ang mga estudyante: nagturo ako nang may bulak sa dalawang butas ng ilong, tumatalikod habang tumatagos ang dugo. Iminungkahi niyang magbakasyon ako, sa kalahating sahod. Pumayag ako.

Noong ikaanim, sa mapurol na ningning ng haluang metal, nagpakita ang aking repleksiyon ng ikaapat na kasukasuan sa bawat daliri: payat, maputla, yumuyuko nang may munting maling pagkiwal. Itinaas ko ang kamay sa ilawan: tatlong kasukasuan, ang peklat sa buko, ang mantsa ng tinta. Bumalik ako sa pader. Apat ang nasa repleksiyon.

Sa aklatan, humingi ako kay Kim ng panukat ng mananahi. Siya mismo ang sumukat sa aking mga daliri, saka niya ipinagawa sa akin ang pagsukat nang hindi ko nakikita ang kanya. Nagtugma ang mga iyon. Nilagyan niya ng petsa ang kanyang kopya at itinago ito. Nang gabing iyon, isinulat ko ang mga bilang sa gilid ng pahina. Kinaumagahan, nagtugma ang mga iyon hanggang sa isang ikalabing-anim ng pulgada.

Pagsapit ng ikasiyam, nakita ko iyon nang walang repleksiyon, habang bumubuklat ng pahina, nag-aangat ng tasa, maputlang gaya ng ilalim ng isda. Kapag binilang ko nang malakas at sadya, nawawala iyon. Kapag umiwas ako ng tingin at tumingin muli, naroon na naman. Walang naitulong ang guwantes. Nadama kong bumabaluktot iyon sa loob.

Hindi ako natulog noong ikasiyam, ni noong ikasampu. Noong ikalabing-isa, ang katawan na ang nagpasya sa bagay na iyon.

Muli akong ipinatawag ng hukuman.

The Warden’s Journal: Reboot EP9

Lumulutang ako, gaya ng dati, ngunit noong Disyembre, mas mabilis at mas malapit ang paglapit.

Gawa iyon sa mga katawan. Hindi mga bangkay na nakatumpok gaya ng pagpapatumpok ng mga pintor sa mga isinumpa: buhay ang mga katawan, at binabago ang mga iyon. Nakita ko ang isang pusong inilipat sa lalamunan, pumipintig kung saan dapat naroon ang tinig. Nang subukang sumigaw ng bagay na iyon, basa at maindayog na katok lamang ang nalikha. Ang katok, kilala ko iyon. Naririnig ko iyon sa pintong panloob gabi-gabi mula noong Oktubre. Milyun-milyon sila, nakabalot sa nilalang gaya ng korales na bumabalot sa bahura.

Hindi sila suot ng nilalang. Sila ang bumubuo rito.

Sa hanay nila’y may guwang, biluhaba at patayo, kasinlaki ng nakatayong tao. May bakas ng kamay sa pader nito, at nakita ko roon ang peklat sa buko, ang mantsa ng tinta, ang maputlang ikaapat na kasukasuan ng bawat daliri. Walang laman iyon. Sinukat iyon hanggang sa isang ikalabing-anim ng pulgada.

Pagkatapos ay nakita ko, sa kakila-kilabot na pagkakasabay-sabay ng Tarangkahan: sa tagiliran ng nilalang, isang pasilyong may mga tadyang, sandaan at apat na talampakan ang haba, may mga biluhabang uka sa magkabilang gilid, nagtatapos sa isang lamad; at sa kabila nito, ang pinintang pintong pino, ang bakas ng pagkasunog at tansong takip ng susian.

Wala sa aking tinutuluyan ang pasilyo. Nasa dulo ng pasilyo ang aking tinutuluyan. Lalamunan ng nilalang ang pasilyo. Ngayon ko naunawaan ang mga ukang walang laman.

Nasa likod ng bawat lugar ang Labas. Hindi mga bukasan ang maninipis na lugar. Nangangailangan ng pinto ang nilalang na ganito kalaki.

HINDI IKAW ANG KANDADO. IKAW ANG BISAGRA. WALANG IBANG PINTO ANG MUNDO. IKAW LAMANG ANG MAYROON ITO. Ang mga binago ang unang daraan.

Pagkatapos ay nasa tabi ko ang panauhin, suot ang aking balangkas, ngunit ngayon nakita kong may ikaapat na kasukasuan ang mga daliri nito, at hindi na nito pinag-abalahang itago. Alam nito ang ipinakiusap ko noong ikasiyam na gabi ng Nobyembre. Napakagaan nitong ipinatong ang mahabang kamay sa kamay kong nakahawak sa susi.

BUKSAN MO, sabi nito, AT MAGWAWAKAS KA.

Ang Binagong Mukha

Nagising akong nakatayo, bahagyang nakapasok ang susi sa kandado. Hindi ko iyon iniikot, ni masasabi kong tumanggi ako, sapagkat wala ako roon upang tumanggi. Hinugot ko ang susi. Sa kabila ng pinto, huminto ang katok; maraming daliri ang mabagal na kumalmot pababa sa kahoy.

Sa unang liwanag, nagpunta ako sa Aklatan ng Orne. Natunton ni Kim ang pagkakakilanlang ibinigay ng katalogo sa sulat-kamay sa gilid: isang manggagamot mula sa Padua. “Lagi ninyong itinatanong kung paano isinasara ang isang tarangkahan,” sabi niya. “Alamin ninyo kung ano ang tawag nila sa tagapagbantay nito.” Hinalughog ko ang Trithemius hanggang sa oras ng pagsasara at natagpuan ang sipi. Katabi ng mga tatak na tumitimo sa natutulog na tagapagbantay: hindi isinasara ng Tagapangalaga ang Tarangkahan, kundi dinadala ito. Ang nasa kabila ay hindi nanlalamon, kundi humuhubog muli. At nauuna ang salamin.

Isinara ko ang aklat at umuwi.

Sinalubong ako ni Gng. Hale sa ibaba: naalog ng pagyanig ang plato ng kanyang ina mula sa aparador. Sa gilid ng aking paningin, may nakita akong ikaapat na kasukasuan sa kanyang mga daliri. Tiningnan ko nang tuwiran at binilang: tatlo.

Sa itaas, walang takip ang salamin, maayos na nakatupi sa apat ang tela sa paanan nito. Dapat ay tinakpan ko iyon agad.

Tumingin ako.

Akin ang silid na ibinalik nito, ngunit binago siya. Ang ikaapat na kasukasuan sa bawat daliri, ang mga matang bahagyang napakaluwang, ang isang kamalian sa panga. Itinaas ko ang kamay; itinaas nito ang kamay. Hinawakan ko ang sarili kong mukha at sinubukang idiin iyon pabalik sa dati nitong hugis, pinipisil, minamasa, gaya ng taong nagtutuwid ng luwad.

Humampas ang sakit ng ulo; binulag ako ng puting silaw. Nang makakita akong muli, nakaluhod ako, puno ng dugo ang mga kamay. Tinakpan ko ang salamin nang hindi tumitingin. Sa paghipo, sinukat ko ang aking mukha: walang nagbago. Ngunit ang ikalawang daliri ng kanang kamay ko na may mantsa ng tinta ay mas mahaba nang isang-kapat ng pulgada kaysa noong ikaanim, mas mahaba kaysa sa pareho naming tala. Labing-isang beses ko iyong sinukat. Hindi nagbago ang panukat.

Kaya pati ang panukat ay nagsimula nang magsabi ng totoo.

Kabanata 11

Noong ikadalawampu’t isa ng Disyembre, ang pinakamahabang gabi, nanaginip ako, tinatawag ko itong panaginip sapagkat kailangan kong gawin iyon, na nakatayo ako sa aking silid, hawak ang susi, at iniikot ko iyon.

Napakadali nitong umikot. Hindi umindayog palabas o paloob ang pinto. Bumukas ito sa pamamagitan ko. Naghiwalay ang buto sa gitna ng aking dibdib; dumaan sa dibdib ko ang mga binago.

Dumating sila gaya ng pagdating ng tubig sa pagtaas ng dagat: ang mga binago, hindi nagmamadali, taglay ang tiyaga ng mga bagay na nakarating na. Pagkatapos ay nagsimulang dumaan ang nilalang, hindi ang laki nito, na hindi mapapasok ng pinto ng sinumang tao, kundi ang layunin nito.

Nasa hagdan si Gng. Hale. Nagsanga ang kanyang mga daliri papasok sa barandilya nang lampasan siya ng layunin, pababa sa pasilyo, palabas sa niyebe. Pagkatapos ay nagsindi ang mga ilaw sa kahabaan ng Garrison Street, at alam kong bawat isa sa kanila ay unang nagtungo sa salamin.

Nauuna ang salamin.

Sa bawat bintana ay may lalaki o babaeng nakatayo sa harap ng salamin, sinusubukang ibalik ang dating hugis. At nakita kong bawat pagwawasto ay nagpapakain dito: bawat hiwa at kurot ay nagtuturo lamang sa pagbabago kung saan dating naroon ang tao.

Pagkatapos ay nakita ko ang lampas sa Arkham: ang layuning kumakalat sa daan patungong Boston at sa ilalim ng dagat; sa Innsmouth, masayang kinumpleto ng mga taga-baybayin ang kanilang mga pagbabago. Sa huli ay umurong paloob ang langit na parang pintong nagsasara.

Iyon sana ang mundo, kung binuksan iyon ng Tagapangalaga. Walang apoy, walang diyablo. Ang mabagal na paggawa lamang ng pagdurugtong-dugtong.

Pagkatapos ay bumalik ang layunin, gaya ng manggagawang bumabalik sa kanyang mesa. Patungo sa akin. Hindi ako ginawang korales. Ginawa akong pinto: ang nakabukas kong mga tadyang ay ibinuka at ipinirmi, ang mismong pinto, pinananatiling bukas at gising magpakailanman kung saan dating nakasara ang mundo.

Nagising ako.

Kabanata 12

Nagising ako sa sahig na haluang metal, at hindi ako nag-iisa.

Nakatayo sa harap ng pintong panloob ang panauhin, suot ang mga balabal ng isang paraon, lantad ang mahahabang daliri. Hindi gumagalaw ang mga labi nito. Dumating ang tinig gaya ng dati, ang sarili kong tinig na bahagyang inililihis.

Sinabi nitong ikinalulungkot nitong ipinakita sa akin ang impiyerno. Tinawag nitong banta ang pangitaing hindi ko kailangang paniwalaan, at nangakong matatapos ang sakit ng ulo at pagdurugo. Iniabot nito ang isang mahabang kamay patungo sa susi, nakatihaya ang palad.

BUKSAN MO, sabi nito, AT MAGWAWAKAS KA.

Naunawaan ko, habang nakahiga sa sarili kong dugo: hindi banta ang pangitain kundi pagtatapat. Ang ipinangako nitong pagwawakas ay ang pagiging bukas na pinto magpakailanman. Nagtiwala itong madadaig ng pananabik kong matapos ang lahat ang alaala ko ng hamba ng pinto.

Bumangon ako nang paluhod. Matagal iyon. Naghintay ang panauhin, nakatihaya ang palad, matiyaga gaya ng pagtaas ng dagat.

Hindi ko iniikot ang susi. Natakot akong maging daanan nito magpakailanman. Bumalik ang mga salita ni Kim: sinumang kailangang dumaan sa bahay na ito. Si Gng. Hale sa hagdan; ang mga tao sa harap ng kanilang mga salamin. Hindi ako binigyan ng karapatan ng aking sakit na ialay sila bilang kapalit.

Sinabi ko nang malakas, sa tinig na pumiyok na parang sa batang lalaki: “Hindi.”

Ibinaba nito ang kamay. Bumuka nang labis ang panga nito sa matatawag ko lamang na ngiti; ikiniling nito ang ulo na para bang ginawa ko ang inaasahang hakbang. Pagkatapos ay humakbang ito nang paatras papasok sa nakasarang pinto at naglaho. Nagpatuloy ang katok, mas malakas.

Ano ang binabantayan ng Tagapangalaga? Ang mundo, laban kay Siya na Humuhubog Muli; laban sa panauhing nag-aalok ng paglaya; at higit sa lahat, laban sa Tagapangalaga mismo, na ang pananabik na matapos ang lahat ay kakampi ng nilalang.

Kabanata 13

Nais ko sanang magtapos dito, sa sagot, gaya ng pagtatapos ng isang iskolar sa papel. Hindi maaari. Nanatiling nakasara ang pinto. Hindi natapos ang pagbabago sa akin.

Ngayong umaga, ang ikadalawampu’t dalawa, bumangon ako mula sa sahig nang umalis na ang panauhin at sinuri ang pintong panloob sa liwanag ng mga tubo. Wala na ang butas ng susi. Nagsara sa ibabaw nito ang takip ng susian, makinis at walang marka, gaya ng lamang nagsasara sa ibabaw ng gumaling na sugat.

Inilagay ko ang kamay sa susi sa aking dibdib. Hindi iyon nakasabit sa tali. Maluwag na nakalaylay ang tali sa aking leeg. Lumubog na ang susi sa ilalim ng balat sa buto ng aking dibdib; nahihipo ko ang hugis nito, mainit pa rin.

Hindi winasak ang kandado. Lumipat lamang ito.

Hindi ko pa alam kung ano ang ibig sabihin nito. Alam kong humupa ang sakit ng ulo, sa unang pagkakataon sa loob ng dalawang buwan. Tumigil ang pagdurugo, bagaman naroon pa rin ang mga mantsa sa unan at sa harap ng kamiseta. Tatlo na naman ang kasukasuan ng aking mga daliri; hindi ako nagtitiwala sa mga iyon. Mahina ako na parang kagagaling sa lagnat, at may direksiyon ang kahinaan: paloob, patungo sa buto ng dibdib, kung saan may nakalagay na wala pa roon noong Oktubre.

Dumating si Kim na may malinis na mga kumot at naabutan akong nagbibihis nang iniiwasan ang masakit na bahagi. Inilagay niya ang mga iyon sa abot ko. “Sabihin ninyo ang ginawa ninyo.” Hiniling kong pabayaan na niya ang bagay na iyon. “Hindi,” sabi niya. Sinabi kong ginamit ko ang dahon nang mag-isa, at maaaring manganib ang iba. “Kung gayon, salaysay ninyo ang kailangan ko, hindi mga pagtiyak ninyo.” Sa unang pagkakataon, nagsimula ako.

Labinlimang minuto na ang nakararaan, tumigil ang pagkatok sa pintong panloob. Pagkaraan ng isang minutong katahimikan, nagsimula itong muli, marahan, may mali, mula sa ilalim ng buto ng aking dibdib.

Kabanata 14

Lumabas ako noong ikadalawampu’t tatlo: walang tinapay sa bahay, at may hangganan ang kabaitan ni Gng. Hale na ayaw kong subukin.

Hindi lamang ang aking bota ang tumutunog. Sa likuran ko, tatlumpung hakbang ang layo, may ikalawang yabag na kasabay ko, humihinto kapag humihinto ako, nagpapatuloy kapag nagpapatuloy ako. Lumingon ako: walang tao sa lansangan, ngunit may ikalawang hanay ng malalapad na bakas ng paa, magkakabuka ang mga daliri, sa tabi ng sa akin. Sa ilawan ng tanggapan ng koreo, isang ikalawang anino ang pumatong sa akin, na walang taong pinagmumulan.

Pagkatapos, ang mga nagmamasid. Isang lalaki sa mga baitang, suot ang amerikana na napakanipis para sa Disyembre, na hindi pumapasok ni umaalis. Taglay nila ang anyo ng Innsmouth. Hindi mga saglit na sulyap ang mga ito. Nananatili sila, at naghihintay.

Hindi ang mukha ko. Ang dibdib ko. Iyon ang pinagmamasdan nila. Sinalubong ng lalaki ang aking mga mata at ipinatong ang dalawang daliri sa buto ng sarili niyang dibdib, kung saan ngayon naninirahan ang katok.

Wala akong biniling tinapay. Sinundan ako ng yabag pauwi.

Sinalubong ako ni Gng. Hale sa ibaba: may dalawang ginoong dumalaw, mga dayuhan sa akala niya. Nag-iwan sila ng kard: ESOTERIKONG ORDEN NI DAGON — INNSMOUTH. Sa likod, nakasulat sa lapis: Matagal na kaming naghihintay sa pintong nakalalakad.

Dalawang beses binasa ni Kim ang magkabilang panig. Tinanong niya si Gng. Hale kung ano ang pakay ng mga dumalaw at isinulat ang mga sagot nito. Pagkatapos ay kinopya niya ang kard. “Hindi sapat ang iisang salaysay sa bahay na ito.” Ikinandado niya ang pinto sa lansangan at isinara ang mga kurtina. Bago pumunta sa aklatan, dinala niya ang kanyang mga tala. Hiniling kong sunugin niya ang mga iyon, natatakot pa rin sa maaaring kapalit ng pagiging saksi ko. Tumanggi siya.

Nang gabing iyon, nagmasid ako sa siwang ng mga kurtina. Pagsapit ng hatinggabi, bumuo sila ng tahimik na bilog sa paligid ng bahay, nakatingala ang mga mukha sa aking bintana. Nagising ako sa silya nang magbukang-liwayway. Walang tao sa lansangan.

Ngunit nayapakan ang niyebe sa ilalim ng aking bintana sa isang bilog sa paligid ng bahay, at mula sa bilog, isang hanay ng malalapad na bakas ng paang magkakabuka ang mga daliri ang tumawid sa bungad ng pinto sa lansangan, umakyat sa hagdan, at tumigil sa labas ng aking silid.

Walang bakas na pabalik.

Dumaan sa Ilalim ang mga Bakas

Noong ikadalawampu’t apat ng Disyembre, itinuwid ko ang salaysay na isinulat ko nang magbukang-liwayway. Hindi tumigil ang mga bakas sa labas ng aking silid. Sa unang pagod na sulyap ko, hindi ko nasundan ang mga iyon.

Dumaan ang mga iyon sa ilalim ng pinto.

Hindi nagalaw ang trangka. Sa haluang metal ay naroon ang parehong malalapad na bakas, basa sa niyebe at sa isang mas malangis na bagay. Tumawid ang mga iyon patungo sa aparador. Sa kabila nito, sa sandaan at apat na talampakan ng pasilyong may mga tadyang, lumabo ang mga iyon ngunit hindi lumihis.

Sa lamad tumigil ang mga iyon: dalawang paa na magkatabi, nakaturo pasulong ang mga daliri. Sa ibabaw nitong pinapasok ng liwanag, sa taas ng buto ng dibdib ng tao, ay may dalawang basang marka ng daliri.

Walang bakas ng pagbalik.

Naniniwala akong nakadaan sila. Hindi ko nakita. Kaunting ginhawa lamang ang alok ng pagkakaibang iyon, ngunit dapat itong kasama sa tala.

Pinainit ng dugo ang aking labi: ang una mula noong solstisyo. Tinakpan ko ang aparador at iniharang ang baul, bagaman halos imposibleng pigilin ng bagahe ang anumang nakatawid na sa silid na nakatrangka.

Sinabi ni Gng. Hale na nanaginip siya ng mga basang bakas ng paa at mga lalaking basa rin ang tunog ng pananalita. Nagising siyang may lasa ng asin.

Bumalik si Kim na may mga pahina ng paghahambing; nasa Aklatan pa rin ang hiwalay niyang mga tala. Ipinakita ko sa kanya ang mga basang marka. Hiwalay niyang itinala ang paliwanag ko. Sa tabi ng mga pahina, nag-iwan siya ng panulat na pamasko. Inisyal ko lamang, walang titulo, ang nasa kard nito; nang abutin ko iyon, itinabi niya.

Noong Pasko, pinaghambing namin ang mga papel ni Holt at ang mga duplikadong Pederal ni Kim. Nagbago ang kanyang mga larawan; ang kay Kim ay hindi. Galing sa ilalim ng Bulwagan ni Dagon ang dahon. Itinuring ko iyon bilang pinagmulan lamang. Ngayon ay binasa ko iyon bilang pagmamay-ari: isang pahina ng kanilang ritwal, nawala pagkatapos ng mga pagsalakay ng Pederal. Nakumpleto ng aking eksperimento ang gawaing nilayon nila para sa ibang lugar.

Tinanong ni Kim kung paano matutunton ng isang karaniwang imbestigador ang lalaking kumuha ng mga gamit ni Holt.

Gumamit ako ng mga liham ng Unibersidad na wala akong karapatang gamitin, saka nilagdaan ang resibo ng institusyon sa sarili kong pangalan. Tinanong niya kung saan maiiwan ang resibong iyon. Nasagot ko siya.

Nag-iwan ako para sa Orden ng isang tirahang nakasulat sa sarili kong kamay.

Ang Lugar na Hihiwain

Mas maaga noong umagang iyon ng Pasko, may babaeng lumitaw sa ilalim ng elm sa tapat ng pinto ni Gng. Hale. Ipinahiwatig ng singkit niyang mga mata at patulis na ulo ang Innsmouth. Ngunit sa maling direksiyon siya nakaharap.

Pinagmamasdan niya ang mga lalaking nagmamasid sa amin.

Nang tumingin sa kanya ang lalaking nasa tanggapan ng koreo, umatras siya sa anino. Hindi ko matiyak kung kaaway nila siya o isang mas matiyagang kasapi. Itinala ni Kim ang kanyang mga galaw nang hindi siya itinuring na kakampi ninuman.

Noong ikadalawampu’t anim, binalikan ko ang mga larawan. Isang negatibo noong Agosto 1928 ang nagpakita sa lalaking nasa koreo sa baybayin: ang parehong manipis na amerikana, ang parehong mukha. Napansin ko ang maputlang ginto sa kanyang leeg noong pagbabantay sa Pasko. Nakunan din iyon ng larawan.

Walang nakikitang bakas na iniwan sa kanya ang tatlong taon.

Noong Nobyembre, naduguan ko ang isa pang negatibo, kuha malapit sa Bulwagan ni Dagon. May naiwang mapusyaw na pulang mantsa matapos ko iyong punasan. Itinabi ko ang larawan.

Lumawak ang mantsa at naging kamay, nakabuka ang mga daliri, nakasentro ang palad kung saan naroon ang susi sa ilalim ng aking balat.

Naniniwala akong ibinigay ng larawan ang hindi maibigay ng kanilang mga mata: ang lugar na hihiwain. Kinopya ni Kim ang hugis katabi ng petsa nito. Hindi niya isinulat na napatunayan namin kung sino ang nakabasa niyon.

Bumalik sa alaala ko ang mga yabag bago ang Gabi ng mga Patay. Nagmamasid na sila bago pa ang ritwal. Naghintay sila habang nakapirmi ang kandado. Ngayon, nakalalakad na iyon.

Noong ikadalawampu’t walo, nag-iwan ang mga dumadalaw ng balot na telang may langis: isang talaan ng pagtaas at pagbaba ng dagat sa Innsmouth para sa 1932, binilugan ang matataas na pagtaas ng tubig sa unang bahagi ng Enero, at isang guhit ng buto ng dibdib. Minarkahan ng krus ang pagitan ng ikaapat at ikalimang tadyang.

Kinopya at pinetsahan ni Kim ang talaan at guhit bago ko sinunog ang huli. Ipinadala niya ang kanyang mga obserbasyon, kasama ang balak naming pagdalaw sa Aklatan, sa Aklatan ng Orne. Tumutol ako. Ipinadala niya ang mga iyon. Itinago ko ang talaan ng tubig.

Pagkaraan ng dalawang gabi, kumilos nang patagilid ang bakal sa ilalim ng aking balat.

Sinusubok ang pasador.

Hindi ko na mapagkakamalan ang kanilang paggalang bilang paanyayang malaya kong tanggihan.

Dinakip ang Pintong Nakalalakad

Noong ikatatlumpu’t isa ng Disyembre, sinamahan ako ni Kim patungo sa Aklatan ng Orne. Balak kong itanong kung may mga taong mula sa baybayin na nagtanong kamakailan tungkol sa mga liham ni Holt sa Unibersidad. Nag-iwan ako kay Gng. Hale ng sulat na nangangakong babalik bago maghapunan.

Sa likod ng simbahang Kongregasyonal, kumapal ang liwanag. Nag-aapoy ang susi sa ilalim ng aking amerikana.

Hinawakan ng mga kamay ang aking mga braso. Itinakip sa mukha ko ang basang telang amoy-tubig sa daungan at kung anong matamis. Narinig kong tinawag ni Kim ang pangalan ko, pagkatapos ay ang pagpupumiglas sa tabi ko. Hindi nagmadali ang mga kamay na nakahawak sa akin.

Itinali ako, binuhat, at inilapag sa ibabaw na umuuga. May dumagan ng dalawang daliri sa susi at gumawa ng munting tunog ng kasiyahan.

Wala akong naaalala sa natitirang bahagi ng araw na iyon, at sa buong unang araw ng Enero.

Nagising ako sa isang silid sa Innsmouth, nakasara mula sa labas ang nag-iisang bintana. Nakaupo si Kim na nakagapos sa tabi ng katre. Gising siya. Nagbago ang ekspresyon ng kanyang mukha nang magsalita ako; umiwas siya ng tingin bago ko matukoy iyon.

Nakaupo sa tabi ng ilawan ang lalaking nasa koreo.

Sinabi niyang balak nila akong palayain. Ang tinatawag kong impiyerno ay langit para sa kanyang mga kasamahan. Unang balangkas lamang ang kanilang mga nagbagong mukha; nais nilang tapusin sila ni Siya na Humuhubog Muli.

Hindi madadala sa Devil Reef ang pintong nakapirmi sa silid. Ang pintong nakalalakad ay maaari.

Sinabi kong hindi ako magbubukas.

Nasa kanila ang mga salita, sagot niya. Nasa kanila ang pagtaas ng tubig. Nasa kanila ang lugar na hihiwain.

Hapon iyon ng ikalawang araw ng Enero. Pagsapit ng takipsilim, dinala nila kami sa Bulwagan ni Dagon at pababa sa naghihintay na bangka. Tinatawag siyang Tagapagsalita ng kanyang mga alalay.

Sa bahura, may platapormang nakatayo sa gitna ng mga parol. Inihiga nila ako roon at binuksan ang aking kamiseta. Sa gilid ng platapormang nakaharap sa lupa, hawak ng isang alalay si Kim, nakagapos ang mga pulso. Nakita ko siyang pumipiglas laban sa tali.

Nagbuhos ang Tagapagsalita ng umuusok na likido sa isang mangkok na bakal.

Pagkatapos ay inilabas niya ang maputlang kutsilyo.

Tatlong Segundo

Sumagot ang kongregasyon sa Tagapagsalita na parang iisang lalamunan. Nakilala ko ang ilang bahagi ng tekstong nasa dahon. Ang pangunahin nila ay si Siya na Humuhubog Muli; ang sinaunang natutulog na pinararangalan nila sa ibang pangalan ay kakampi, hindi ang presensiyang balak nilang papasukin.

Dumikit ang kutsilyo sa buto ng aking dibdib.

Noong una ay lamig ang nadama ko. Pagkatapos ay naging pagkakahiwalay ang guhit, at dumaloy ang dugo patungo sa aking kuwelyo. Umangat ang hawakan ng susi mula sa higaan nitong laman. Lumitaw ang tangkay. Nananatiling nakabaon sa ibabang buto ang ngipin nito.

Hindi ko iyon iniikot.

Bumukas ang lamad sa kahabaan ng hiwa nang wala pang tatlong segundo.

Isa sa mga binago ang dumaan.

Bumagsak iyon sa tabi ng aking ulo na may tunog na gaya ng basang tela sa bato: napakaraming kasukasuan, isang mukhang hindi ko ilalarawan, hayagang lumalabas ang katok mula sa lalamunan nito. Tiningnan iyon ng Tagapagsalita sa tuwa ng taong nasagot ang dalangin.

Pumutok ang isang rebolber sa labas ng mga parol.

Umakyat mula sa gilid ng bahura ang mga opisyal na Pederal, kasama ang ibang may mga mukhang kamukha ng kongregasyon. Kabilang sa kanila ang babaeng mula sa ilalim ng elm.

Itinaas ng Tagapagsalita ang kutsilyo upang tapusin ang hiwa. Hinampas ng babae ang kanyang sentido gamit ang puluhan ng sandata. Bumagsak siya sa aking mga binti; nahulog ang talim sa umuusok na mangkok.

Kumaripas ang binagong nilalang sa bahura at pumasok sa tubig.

Nakita ko itong umalis. Hindi iyon nabawi ng pagsagip.

Idiniin ng isang lalaking may tabinging tsapang Pederal ang telang layag sa aking dibdib. Pinalaya ng isa pang Hindi Nanumpa ang mga pulso ni Kim; kinuha niya ang tela habang binubuhat nila ako. Nanginig lamang ang kanyang mga kamay nang matagpuan ang mga iyon ng akin.

Sa likod namin, bumangon nang paluhod ang Tagapagsalita. Ibinagsak siya ng isa pang putok. Hindi ko na siya nakitang bumangon; hindi ko mapatutunayan ang kanyang kamatayan.

Dinala kami pahilaga at pakanluran sa isang bangka. Sa ilalim ng mga kamay ni Kim, basa sa aking dugo, lumubog ang susi patungo sa buto, at kumitid ang bukasan.

Mula sa loob, natuto nang magmadali ang katok.

Ang Mas Maawaing Kutsilyo

Nagising ako sa isang bahay na tinablan ang mga bintana, sa ibabaw ng isang look na walang pangalang ibinigay. Natahi na ang aking dibdib, ngunit nasa mababaw na bulsa ang hawakan ng susi na halos hindi mapanatiling sarado ng mga tahi. Kumalat ang mapusyaw na pula sa gasa.

Nakaupo si Kim sa tabi ng kama, nagsisimula ng bagong salaysay: kung kailan ako nagising, at ang mga pagitan ng katok. Nang gumalaw ako, inabot niya ang kamay ko bago ang lapis niya.

Nagpakilala ang babaeng nasa elm bilang Gng. Waite.

Ang kanyang mga kasamahan, ang Mga Hindi Nanumpa, ay mga inapo ng mga tumangging manumpa sa Panunumpa ni Dagon noong 1846. Dugo ang ipinapahayag ng anyong Innsmouth, sabi niya, hindi katapatan.

Nakilala ng isang katiwala ng aklatan sa Miskatonic ang sulat-kamay ni Holt at nalaman na umalis sa institusyon ang kanyang mga gamit sa ilalim ng aking lagda. Sumulat ito sa kanila. Nagmamasid sila mula pa noong linggong lumipat ang kandado.

Umasa silang malalapitan nila ako nang ligtas. Tinapos ng talaan ng tubig ang pag-asang iyon. Sinundan nila ang mga bangka.

Nakita rin nila ang pagpasok ng nilalang sa tubig. Hiniling ni Kim na itala ko nang eksakto kung ano ang pinilit ng talim at ano ang pinili ko. Hindi ko pinili ang pagbubukas.

Nagpakilala ang lalaking Pederal bilang Mallory. Naglingkod siya sa Innsmouth noong taglamig ng 1927–28. Sinabi niyang malamang na mabuhay ako kung mananatiling malinis ang sugat.

Noong ikaapat ng Enero, nalaman kong pinag-uusapan pa rin kung mabubuhay ako.

Nakatayo si Gng. Waite sa tabi ng tinablang bintana. Nakaupo si Mallory sa paanan ng kama. Sumama na sa kanila ang isang matandang katiwala ng aklatan.

Maaaring dakpin, hikayatin, o hiwain ang buhay na kandado, sabi ni Waite. Magsasara ang buto ng patay; mamamahinga ang bakal; wala nang kaloobang makapag-iikot dito. Iniligtas nila ako upang magpasya kung aling kalagayan ang mas ligtas para sa mundo.

Tinanong ni Kim kung sino ang nakakitang nanatiling ligtas ang pinto ng isang patay na Tagapangalaga. Hindi niya magagarantiyang wala akong dalang panganib, sabi niya. Hindi rin nila maaaring gawing katibayan ang kamatayang hindi pa nasusubok. Tumingin sa aking benda ang katiwala ng aklatan.

Hindi pa sila nagpasya, sabi niya.

Mula sa ilalim ng gasa, dalawang sinusukat na katok, isang paghinto, at dalawa pa.

Pinag-iisipan ng mga taong nagligtas sa aking buhay kung paano iyon tatapusin nang malumanay.

Ang Mata sa Panig na Ito

Noong ikalima ng Enero, sinagot ng katok ang sarili nito.

May isang padron na nanggaling sa kabila ng sugat. May isa pang sumagot sa panig na ito, marahan, na para bang natututuhan ng nakatakas ang parehong trangka.

Nagdala si Caleb Webb ng dalawang isdang lapad mula sa mga lawa-lawa sa ibaba ng look. May dagdag na bisagra ang bawat isa sa palikpik. Nakakita siya ng mga mukha sa ilalim ng tubig na nanatiling kasintahimik ng salamin sa kabila ng panahon ng taglamig. Nang ipasok niya ang lambat, naglaho ang mga mukha. Naiwan ang mga isda.

Nauuna ang salamin.

Pumasok ang selula sa pinakamalaking salamin sa mundo.

Nang hapong iyon, pinagtalunan ng Mga Hindi Nanumpa ang aking kamatayan. Pabor dito si Gng. Waite at ang dating Pederal na si Cole. Tumutol si Mallory sa pagpatay sa isang tao dahil sa maaaring gawin nito habang walang malay. Humingi ng panahon sina Hattie Prentice at Caleb.

Inamin ng katiwala ng aklatan na may iba pang mababasa tungkol sa bangkay ng Tagapangalaga. Humingi siya ng isang araw.

Itinala ni Kim ang salaysay ko ng mga naunang pagtanggi katabi ng nakita niya sa bahura. Binuksan ako ng hiwa, sabi niya; hindi ako pumayag. Hindi niya hahayaang maging iisa ang mga talang iyon.

Naghanda sila ng trak at naglagay ng pulbura sa ilalim ng kamalig. Nagbantay si Caleb, iniikot sa mga daliri ang harmonikang hindi tinutugtog.

Kalaunan, nagising akong nasa ibabaw ng aking benda ang karaniwang kutsilyong bakal ni Waite. Nahuli ng katiwala ng aklatan ang kanyang pulso bago pumasok ang dulo. Kailangan muna niyang iharap sa amin ang iba pang nabasa.

Dalawampung minuto makalipas ang alas-onse, tumama ang harmonika ni Caleb sa mga tabla ng beranda.

May pamilyar na tinig na nagsalita sa labas.

Nakatayo sa niyebe ang Tagapagsalita, nagbago ang panga, lantad ang ikaapat na kasukasuan ng kanyang mga daliri. Tinuruan sila ng nakadaan, sabi niya. Hindi na nila kailangang hiwain akong buhay sa bahura.

Ang gusto nila ay ang katawang hindi na makatatanggi.

Natagpuan kami para sa kanila ng salamin ng look.

Binaril siya ni Waite sa balikat. Umatras siya at ngumiti. Inutusan niya kaming pumunta sa trak.

Magpapatuloy lamang ang pagtatalo kung makatatakas kami.

Kinuha ng Daan si Caleb

Pinasabog ni Cole ang pulbura sa ilalim ng kamalig. Sa liwanag nito, nakita ko ang mga lalaking lumalapit sa amin na mas marami ang siko kaysa kailangan ng kanilang mga amerikana.

Pinasan ni Caleb ang bigat ko patungo sa trak. Pinaandar iyon ni Hattie sa pihitan; umakyat si Mallory sa likod, dala ang Thompson. Idiniin ni Kim ang kamay ko sa benda, saka pumuwesto nang matatag sa likurang bahagi ng trak, sa likod ng kabina, habang kinukuha ng katiwala ng aklatan ang kanyang bag.

Nanatili si Cole sa bahay nang sapat na tagal upang magpasabog ng ikalawang karga.

Umangat ang mga pader. Huli ko siyang nakita sa mga palumpong, pinapuputukan ang isang anyong patuloy na sumusulong nang walang hawak ang mga kamay.

Hindi siya nakasama sa amin.

May mga kotseng lumitaw sa likod ng trak. Itinuro ni Waite kay Hattie ang mga daang baybayin: sa palagay niya, binabantayan na ang daang paloob sa lupain. Maiikling bugso ang pagpapaputok ni Mallory. Tumaob ang isang humahabol na kotse. Bumangon ang mga pasahero at sumunod nang naglalakad.

Tumabi ang isa pa. Nakaupo roon ang Tagapagsalita, may benda ang balikat, nasa kandungan ang mangkok na bakal. Isinawsaw niya ang dalawang daliri at sumulat sa hangin.

Napabaluktot ako sa init sa ibabaw ng upuan. Naging pagdiin mula sa magkabilang panig ang katok.

Sinabihan ako ng katiwala ng aklatan na huwag mawalan ng malay. Maaaring tumanggap ng tagubilin ang pasador nang wala ako.

Mula sa likod ng kabina, tinawag ni Kim ang pangalan ko hanggang sumagot ako. Nang hindi na lumabas ang tinig ko, tumawag siyang muli. Hindi niya hinayaang mapagkamalang tulog ang aking katahimikan.

Ibinalik ni Caleb sa upuan ang bigat ko at tumawid sa pagitan ng mga sasakyan gamit ang taling pangkabayo. Nasunggaban niya ang poste sa harap ng kanilang kotse, nakatungtong sa tuntungan, at binaril ang ulo ng binagong drayber.

Sumalpok ang kanilang kotse sa mga pino.

Sinubukang bumalik ni Caleb. Isang sugat sa tagiliran, ang bilis, at ang niyebe ang nagbagsak sa kanya sa daan sa halip.

Sumigaw ako kay Hattie na huminto.

Hindi pumayag si Waite. Kapag huminto, maibibigay sa kanila ang pinto.

Sa ilaw sa likuran, nakita ko si Caleb na nakaluhod, nalaglag sa tabi niya ang harmonika. Minsan siyang umiling patungo sa amin, saka hinarap ang paparating na kotse, hawak ang sandata.

Nawala siya sa paningin sa kurbada.

Unang oras iyon ng ikaanim ng Enero.

Sa Daungang Salamin

Bandang alas-dos, nasira ang gulong. Mas malinaw na itinuro ng singaw mula sa radyador ang aming kinaroroonan kaysa mga ilawan.

Iniwan namin ang trak malapit sa hiwa ng riles sa Rowley, dala ang mga sandata, ang bag ng katiwala ng aklatan, at ang natitirang pulbura. Binuhat ako ni Mallory nang hindi na kaya ng aking mga binti. Pinanatiling mahigpit ni Kim ang benda sa ilalim ng amerikana ko.

May lumang karitong pangriles sa ilalim ng trapal. Pinatakbo nina Hattie at Mallory ang pingga nito.

Nagtungo kami sa Innsmouth.

Ipinaliwanag ni Waite ang pagpili: binabantayan ang mga daang paloob sa lupain; may natitirang pangkat na Pederal na nagmamasid pa rin sa daungan mula sa Plum Island; at nais muna niyang makita kung ano na ang tubig bago muling bumoto tungkol sa aking buhay.

May maputlang liwanag na sumunod sa mga riles.

Mula iyon sa isang binagong anyong may dalang kadena. Halos hindi sumasayad ang mga paa nito sa mga tahilan ng riles. Nababagalan ito ng mga bala ni Mallory ngunit hindi napahihinto.

Sa plataporma ng kargamento, nag-iwan kami ng kargang pulbura sa ilalim ng kariton at tumakbo papasok sa kamalig. Winasak ng pagsabog ang aming sasakyan. Kapalit nito’y naabot namin ang hagdan, ang itaas na palapag, at ang mga bubong sa kabila.

Lumitaw ang Tagapagsalita sa isang lagusan sa unahan, dala pa rin ang mangkok.

Inaalis ng kamatayan ang huling pagtanggi, sabi niya sa akin. Nabasa ng kanyang mga kasamahan ang mga aklat na ikinukubli ng aming katiwala ng aklatan.

Binaril ni Waite ang mangkok at tinagos iyon.

Kumalat ang likido sa alkitran. Humigop paloob ang niyebe sa paligid nito, bumubuo ng mapuputlang tadyang na humihinga.

Binaril ni Hattie ang dibdib ng Tagapagsalita. Nahulog siya sa lagusan. Nagpatuloy ang kanyang mga alalay. Nahuli ng isa si Mallory at hinila patungo sa gilid ng bubong.

Pinaputukan ko ng shotgun ang mga kasukasuan nito sa itaas.

Bumukas ang aking mga tahi sa pag-urong ng baril. Nahawakan ni Kim ang amerikana ko nang bumigay ang mga tuhod; si Mallory, na nakalaya na, ang sumalo sa bigat ko. Sa likod namin, kumalat sa magkakasunod na bubong ang niyebeng humihinga.

Bumaba kami sa sirang bintana sa bubong at tumakbo patungo sa maliit na bangka ng Mga Hindi Nanumpa.

Patag ang daungan mula sa isang pader hanggang sa kabila, bagaman dapat ay may alon dahil sa hangin. Sa repleksiyon nito, may mga mukhang nakatingala kung saan walang mga mukhang nakatayo sa pampang.

Dinala ng katiwala ng aklatan ang bag sa bangka.

Sinabihan siya ni Waite na buksan iyon.

Ang Pintong Walang Tagapagbantay

Mas makitid kaysa Necronomicon ang aklat, nababalot sa itim na balat ng guya at nakasara sa pangkawit na tanso.

LIBER CUSTODUM. Ang Aklat ng mga Tagapagbantay.

Sinabi ng katiwala ng aklatan na dapat niya iyong ipinakita nang mas maaga.

Nananatiling nakasara ang pinto ng Tagapangalaga kapag namatay siya. Ngunit hindi buto at bakal ang nagbigay ng pagbabantay. Pagtanggi ang nagbigay nito.

Nananatiling pinto ang bangkay niya, nakasara ngunit walang tagapagbantay. Sinumang may hawak nito ay may bungad na hindi na makalalaban sa pagbubukas. Samantala, lumilipat ang tungkulin sa ibang tumitingin, iniiwan ang lumang pinto.

Hindi sana tinapos ng kutsilyo ni Waite ang panganib. Inalis sana nito ang paglaban dito.

Alam na iyon ng katiwala ng aklatan mula noong linggong lumipat ang kandado. Ikinubli niya ang tuntunin habang pinag-iisipan kung maikukulong ako ng Miskatonic kasama ng iba pang mga katawang binabantayan nito.

Hiniling ni Kim na linawin niya kung alin ang pinagdudahan niya at alin ang pinili niyang hindi sabihin sa amin. Hindi na niya muling tinawag na pagdududa ang pagkukubli.

Nakuha niya ang peklat sa isang burol kung saan sinunog ng tatlong tao mula sa Unibersidad ang isang kakila-kilabot na nilalang noong 1928. Sa wakas ay nakilala ko siya.

Si Dr. Henry Armitage.

Nakinig si Waite, nakapatong ang riple sa kanyang mga tuhod. Pagkatapos ay tinapos niya ang botohan. Pananatilihin nila akong humihinga at tumatanggi.

Nagbasa ako habang sumasagwan si Hattie.

May isang talang nagsasaad na may Tagapangalagang nawala noong 1826 o 1827, malapit sa panahon ng pagbabalik ni Obed Marsh mula sa mga Dagat sa Timog. Kung nakarating ang katawang iyon sa Y'ha-nthlei, mayroon nang pintong walang tagapagbantay ang Orden.

Bakit pa nila ako kinailangan?

Maingat na sumagot ang haka-haka ni Armitage na nakasulat sa lapis: maaaring walang trangkang natuturuan ang lumang pinto. Ang nakalalakad ay maaaring tumanggap ng tagubilin.

Kinailangan nila ang tatlong segundo.

Ngayon, nasa kanila na iyon.

Sa malayong likuran, umalis sa pampang ang mga bangka ng Orden. Sa ilalim ng aming bangka, may maputlang gumalaw sa ilalim ng salamin gaya ng kamay sa ilalim ng sapin.

Hindi na kailangan ng tubig ang Tagapagsalita upang mahanap kami.

Bumibili ng mga Oras ang Pamahalaan

Sumadsad kami sa Plum Island bandang alas-nuwebe. Sa barungbarong ng Tanod-Baybayin, ipinakita ni Mallory ang tabingi niyang tsapa at ipinatelepono sa batang marino ang Boston.

Bukas na naman ang Innsmouth, sabi niya. Dapat nilang dalhin ang dinala nila noong 1928, at higit pa.

Dugo ang kabayaran ng paghihintay. Pagsapit ng tanghali, nagbalik ang bintana ng barungbarong ng mukha na mali ang panga. Binasag ko ang salamin gamit ang guwantes. Hinawakan ni Armitage ang aking mga pulso habang binubuhusan ni Waite ng alkohol ang sugat, at ibinalik ng sakit ang silid.

Nanatili si Kim sa tabi ko. Kapag pinag-uusapan ako ng iba na para bang wala ako roon, pinaghihintay niya sila hanggang makasagot ako.

Bandang alas-tres, may mga barkong patrol na lumitaw. Nakarating sa pangunahing lupain ang mga trak na Pederal. Pinuntirya ng kanilang mga baril ang mga bangka ng Orden; nagtaas ng mga haligi ng tubig sa ibabaw ng Devil Reef ang mga pampasabog.

Nabasag sa mga alon ang salamin ng daungan, saka muling naging patag sa mga bahagi.

Alam ng pamahalaan ang mga kultista at nawawalang marino. Hindi nito alam ang dumaan sa aking dibdib. Nagbigay-daan sa pagtakas ang puwersa nito, hindi katiyakang nawasak ang nilalang.

Hindi pumayag si Waite na manatili kami upang maging mga saksing makokolekta. Sa ilalim ng putukan, tumawid kami sa pangunahing lupain at pumasok sa looban.

Doon ko tinanong si Armitage kung sino ang kinatatakutan niyang maaaring magmana ng tungkulin.

Isang taong malapit sa silid na nagbabago, sabi niya. Mga kamay sa poste ng hagdan. Lasang asin pagkagising sa panaginip ng mga basang bakas ng paa.

Si Gng. Hale.

Hindi niya siya pinili. Natatakot siyang nagsimula na itong tumingin.

Malapit sa Rowley, hinarang ng pangkat ng Orden ang aming daan. Wala na silang inialok na paggalang ngayon; inabot nila ang katawang madadala. Napaalis ng shotgun ko ang isa at muling napunit ang benda.

Naging bagong benda ang alampay ni Hattie at ang bandana ni Armitage. Hinawakan ni Kim ang mga dulo habang itinatali ni Mallory.

Halos mapagkamalan kaming kaaway ng isang trak na Pederal. Naipadaan kami ng tsapa ni Mallory patungong Ipswich.

Sa likod namin, nagpatuloy ang mga putok.

Sa unahan, sa Garrison Street, maaaring may babaeng tumitingin sa salamin nang hindi alam ang naghihintay sa kanya.

Ang Ikatlong Direksiyon

Sa Ipswich, isiniksik ni Armitage ang Liber Custodum sa malaya kong braso.

Kung dakpin siya ng mga awtoridad, sabi niya, hindi dapat mawala ang talaan sa isang kahong Pederal. Dapat kong basahin ang mga huling dahon, at ang mga pangalang sinalungguhitan niya.

Mananatili siya upang hindi humingi ng tahimik kong kamatayan ang opisyal na salaysay. Tatawag din siya sa Garrison Street.

May mensahe ang kapitbahay na nagsabing may malamig na ningning mula sa aking silid sa itaas: liwanag na naglalakbay kung saan hindi dapat makapunta ang karaniwang liwanag ng ilawan. Kung sumagot si Gng. Hale, sasabihin niyang umalis ito at takpan ang bawat salamin.

Bumalik siya sa kahabaan ng plataporma. Tinakpan siya ng singaw.

Hindi ko alam kung nakarating siya sa telepono.

Sumakay kami sa panggabing lokal na tren patungong Newburyport, kung saan may pinsan si Hattie na handang magpatuloy sa Mga Hindi Nanumpa. Nakaupo si Kim sa tabi ko, pinipigilan ang pagdulas ng aklat kapag umuuga ang bagon. Natulog si Hattie na nakasandal kay Waite. Binantayan ni Mallory ang pinto.

Sandaling ibinalik ng bintana ang daungan sa halip na ang mga bukirin ng taglamig.

Sa ilalim ng maitim nitong ibabaw, isang binagong mukha ang tumingin sa lantad na hugis ng aking susi. Ilang milya na sa likuran ang tubig. Ang pansin nito ay hindi.

Sa Liber, isang dagdag na tala na may petsang ikalima ng Enero ang nag-ulat na iniaahon ng mga maninisid ng Orden mula sa kailaliman ang isang pahabang bagay na nakabalot. Tugma ang sukat nito sa isang balangkas ng Tagapangalaga na nakapirmi.

Isang ulat, hindi katiyakan. Ngunit kung iyon ang nawawalang katawan, hawak na ngayon ng Orden ang isang nakasarang pintong walang tagapagbantay at ang matang maaaring magturo rito.

May sinalungguhitang maaaring gawin si Armitage. Hindi niya iyon sinabi kay Waite o sa akin.

Ibinalik ni Kim ang pahinang sinubukan kong lampasan. Mga sukat ang binanggit ng ulat, sabi niya, hindi katawang natukoy ang pagkakakilanlan. Ibinalik ko ang paglilinaw bago nagpatuloy sa pagbasa.

Sa silong sa Newburyport, may isa pang katok na sumama sa dalawang kilala ko.

Galing iyon sa direksiyong hindi kayang taglayin ng buto ng dibdib.

Patungo sa Arkham. Patungo sa Garrison Street.

Ang Buhay na Paglilipat

Umalis kami sa Newburyport noong gabi ng ikaanim ng Enero. Balak ni Waite na makarating sa kanlungan ng Mga Hindi Nanumpa sa ilalim ng lumang bodega ng Gilman. Binabantayan ng mga matang Pederal ang mga lansangan at tubig. Nasa ilalim ang mas matatandang daan.

Katabi ko si Kim habang naglalakad sa mga daang bukid, dinadala ang Liber kapag hinihila ng bigat ang aking sugat. Iniwasan namin ang daang dinaraanan ng mga trak na Pederal. Itinago ni Mallory ang kanyang tsapa.

Sa bakuran ng wasak na pagawaan ng bariles, kumatok si Waite sa isang nakatagong lagusan. Galing sa ibaba ang sagot.

Tinanggap kami ng kanlungan nang may sabaw at malinis na tela. Inaalagaan ni Elias Marsh ang mga biga nito; alam ni Ellen Hoyt ang mga pribadong hagdan; isang batang tinatawag na Bram ang nagmamasid sa benda na para bang mapapaso siya nito.

Sinabi ni Waite sa kanila ang bagong aral. Kailangang manatiling buhay ang propesor.

Binasa ko ang mga salitang sinalungguhitan ni Armitage.

Traditio speculi. Ang paglilipat ng buhay na salamin.

Maaaring ipasa ng Tagapangalagang tumatanggi pa rin ang tungkulin sa pamamagitan ng salamin sa isang piniling tumitingin, kung kapwa pumapayag at mabubuhay ang dating tagapagbantay. Maaaring ilipat ang tungkulin. Hindi ito maaaring wasakin.

Sa gilid: Kung si Hale—

Isinara ko ang aklat.

Lumala ang pagdiin sa likod ng aking mga mata. Nagkaroon ng mga bilog ng liwanag ang apoy ng ilawan. Dumaloy ang dugo mula sa ilong ko. Hinanap ng aking mga daliri ang ipinagbabawal nilang ikaapat na kasukasuan; pinanatili silang pantao ng pagbibilang sa maikling panahon.

Isinulat ni Kim ang pagkakasunod-sunod ng paglitaw ng mga palatandaan. Sinubukan kong sabihin sa kanya na pamilyar ang pagdurugo. Itinuro niya ang bagong pagkakasunod-sunod.

Inabot ako ng tulog sa tabi niya.

Sa loob nito, bumuka ang silid at naging lagusang nasa ilalim ng lupa. Nagbalik ng binagong mga mukha ang mga mabababaw na sisidlan ng tubig na hindi gumagalaw. Tumanggap ng tatlong kasukasuan ang mga uka na hugis-kamay at nagsara sa apat. Tatlong katok ang nagpaligsahan; ang padron lamang ng sarili kong pagtanggi ang nagbukas ng dugtungan. Kailangang basahin ang isang talata bilang tagapagbantay, hindi kailanman bilang panauhin.

Sa dulo, tumupi ang lagusan at naging mga tadyang ng isang sasakyan.

Nagising akong bukas ang Liber sa ilalim ng aking kamay.

Inaalog ni Mallory ang balikat ko. Bumangon na si Kim sa tabi ko.

Nakatutok ang riple ni Waite sa kabila ng silid, patungo kay Hattie.

Kapag Nagbago ang Tagapangalaga

Dinumugo si Hattie habang natutulog.

May maberdeng bahid ang kanyang panga. Bumukas ang mga hiwa sa tabi ng lalamunan; bumaluktot paloob ang ikaapat na kasukasuan nang punasan niya ang labi. Tiningnan niya ang kamay nang may atensiyong hindi ko pa nakita sa kanya.

Naririnig niya sila, sabi niya. Nagwawasto sila. Tinuruan ng pinto ng propesor ang tubig; tinuruan sila ng tubig.

Pagkatapos ay kinausap niya ako sa magalang na paraan ng Tagapagsalita.

Kailangan ko lamang tumigil sa pagtanggi.

Binaril ni Waite ang kanyang balikat. Tumama sa tagiliran ang shotgun ni Mallory. Sumulong siya at hinawakan ang aking benda. Nag-apoy ang susi.

Idiniin ko sa kanyang lalamunan ang tansong pangkawit ng Liber. Hinampas ni Waite ang kanyang sentido; hinila ako ni Mallory paatras. Hinawakan ni Kim ang napunit na benda habang dinadala ng mga lalaki ng kanlungan si Hattie sa silid sa loob at hinaharangan iyon.

Nagpatuloy ang katok sa likod ng kahoy.

Hinipo ni Waite ang dugo sa ibabaw ng aking labi. Nasa akin ang parehong mga marka.

Ang patay na Tagapangalaga ay nag-iiwan ng pintong hindi lumalaban. Ang binagong Tagapangalaga ay magiging buhay na pasilyo, naturuan at handang magbukas.

Sinabi ko sa kanila ang nabasa ko tungkol sa paglilipat ng salamin. Kailangan nito ang tumitinging pumipili at ang pagtangging pinananatili sa buong pagtawid. Hindi iyon pahintulot na ibigay ang tungkulin sa kasera na walang kamalay-malay.

Nagbago si Bram habang nagsasalita kami. Sumunod si Ellen. Lumapit si Elias upang tumulong at nahatak sa parehong lagnat. Nagbitak ang pintong panloob; lumabas ang dating si Hattie.

Kumiwal ang mga daliri ng kaliwang kamay ni Waite. Isang berdeng hibla ang gumalaw sa kanyang panga. Itinutok niya ang kutsilyo sa sarili niyang lalamunan.

Hinawakan ni Mallory ang kanyang pulso. Kailangan namin ang nag-iisang mapang kinikilala ng mga lagusan. Maaaring mas mahaba ang panahong ibigay sa kanya ng mas kaunti niyang dugong Innsmouth; hindi siya ginagawang ligtas niyon.

Ibinaba niya ang kutsilyo.

Nagtama ang mga mata namin. Naunawaan ko kung ano ang hihilingin niya kung tumigil siya sa pagtanggi.

Tatlo pa rin ang kasukasuan sa bawat daliri ni Kim; wala siyang berdeng bakas. Hindi ko alam kung hanggang kailan iyon. Kinuha niya ang Liber habang inaakay kami ni Waite papasok sa Marsh-gut.

Sa likod namin, natutuhan ng kanlungan ang yabag ng kongregasyon.

Binibilang ng Lagusan ang mga Kamay

Dinala kami ng Marsh-gut sa tubig na nakatigil sa mabababaw na sisidlan sa pagitan ng mga ladrilyo.

Walang hanging nakararating sa mga iyon. Sapat ang katahimikan ng bawat ibabaw upang magbalik ng mukha, at wala ni isa ang nagbalik ng mukha nang tama.

Sinabi ko sa iba ang itinuro ng panaginip: sa mga gilid ng ladrilyo dumaan. Huwag tumapak sa iniaalok na repleksiyon.

Nauna si Waite. Sumunod si Mallory. Nasa tabi ko si Kim kapag maluwag ang lagusan, at nasa likuran ko mismo kapag kumikitid.

Isang babaeng Hindi Nanumpa ang nakarating sa silid kasunod namin. Minsang binigkas ni Waite ang pangalan niya: Ruth.

Itinapak ni Ruth ang paa sa isang sisidlan. Umangat ang mukha sa repleksiyon at tumagos sa bota; kumalat ang berde sa kanyang binti. Sa loob ng tatlong paghinga, mas matangkad na siya, bagong ayos ang mga biyas.

Pinasalamatan niya iyon.

Itinulak siya ng putok ni Mallory sa tubig. Nagsara ang ibabaw nang walang karaniwang tilamsik. Nagpatuloy ang katok sa ilalim.

Sa kabila ng mga sisidlan, katulad ng aking silid ang mga sukat ng pasilyo. May mga ukang bumubukas sa mapuputlang pader, bawat isa’y para sa hugis ng kamay.

Ginamit ni Waite ang kanan. Tinanggap ng uka ang tatlong kasukasuan. Nakadaan si Mallory. Sumunod si Kim nang hindi nagsasara ang pader sa kanyang pulso.

Gusto ng aking mga daliri ang ikaapat na kasukasuan.

Sumikip ang uka. Dumaan ang liwanag sa mga tubo, pabalik sa mga taong humahabol sa amin.

Sinabihan ako ni Waite na magbilang.

Tatlo. Tatlo. Tatlo.

Umatras ang pagkiwal. Binitiwan ako ng pader, ngunit hindi lubos na namatay ang liwanag nito.

Dumaan kami sa pitong gayong himpilan. Sa huli, bumaluktot ang kasukasuan bago ko mapigil, at kumayod ng balat ang uka. Binalutan ni Kim ang aking kamay ng punit na tela habang pinagmamasdan ko ang maputlang hudyat na naglalakbay sa unahan.

Isang binagong humahabol ang nagpasok ng itinuwid nitong kamay sa uka sa likuran namin. Nagsara ang pader at nanatiling sarado.

Ginawa ang lagusan para sa mga tagapagbantay, hindi para sa patuloy na sumusunod sa kanila.

Ngunit ibinunyag kami ng bawat pagkabigo ng aking kamay.

Nag-aalok lamang ng proteksiyon ang ruta habang kasya pa rin ako rito.

Hindi Nag-aanyaya ang Tagapagbantay

Nagtagpo ang tatlong lagusan sa isang silid kung saan bumabalik ang tunog na may lapit na hindi dapat taglayin ng anumang pader.

Sumagot ang katok ng aking pagtanggi mula sa malapit sa dibdib ko. May isa pang umangat mula sa ibaba, basa at matiyaga. Mula sa kanluran dumating ang ikatlo, taglay ang imposibleng lapit ng Garrison Street.

Binalaan ako ng panaginip: kapag sinagot ang linyang iyon, maaaring lumipat ang tungkulin sa isang tumitinging hindi handa. Hindi ko maitugma ang bantang iyon sa pagsang-ayong hinihingi ng Liber. Hindi ko susubukin kay Gng. Hale ang pagkakaiba.

Hinawakan ni Kim ang aking pulso habang nakikinig kami. May isang sagot na sumunod sa pintig sa ilalim ng kanyang mga daliri.

“Alin sa kanila ang naghihintay sa inyo?”

Muli kong pinaghambing ang mga iyon. Bumalik ang sarili kong padron mula sa malalapit na pader. Sinabi ko kay Waite na iyon lamang ang gayahin: dalawang beses, isang paghinto, dalawang beses.

Kinatok niya iyon gamit ang puluhan ng riple, hindi pinansin ang nagmamadaling sagot mula sa kanluran. Bumukas ang isang dugtungan sa silangan.

Sa kabila nito’y may patungan ng aklat, na may dahong naglalaman ng talatang nabasa ko sa pagtulog. Iniabot ni Waite ang kamay dito. Pinigilan ko siya.

Bumabasa ang tagapagbantay upang tumanggi. Bumabasa ang panauhin upang pumasok.

Inilagay ko ang Liber sa tabi ng dahon.

“Hindi ako nag-aanyaya. Nagbabantay ako. Hindi ako nagbubukas. Sinasabi kong hindi.”

Naging blangko ang dahon. Nag-atubili ang mas malayong katok. Bumukas ang daang pababa sa likod ng patungan.

Bumaba kami nang makarating ang mga humahabol sa silid sa itaas at magsimulang sumagot sa maling padron.

May mga larawang gumagalaw sa mga pader: ang nawawalang katawan na inaasikaso sa mga basang balot; si Gng. Hale na nagtatakip ng salamin, saka nag-aalis ng takip; ang Tagapagsalitang numinipis habang ginagamit ng ibang kalooban ang kanyang bibig.

Hindi lamang lingkod nito ang selula ng nilalang. Tumitingin si Siya na Humuhubog Muli sa bawat binagong mata.

Muli kong nakita ang buhay na paglilipat: salamin, isang tumitinging pumapayag, pagtangging pinananatili hanggang makalipat ang tungkulin. Ang pagpili ang kaibhan nito sa bitag.

Kung mabubuhay kami, sabi ko, kailangan naming maabot si Gng. Hale bago siya tumingin pa.

Nanatiling malapit si Kim habang lumuluwang ang daang pababa.

Bumukas ang daang pababa sa isang bagay na mas malaki kaysa kayang magkasya sa mga pundasyon ng bayan.

Ang Susing Nakalapat sa Pagtanggi

Katawan ng sasakyang-dagat ang espasyo.

Nakatayo ang mga tadyang nito sa mga pagitan na sinukat ko sa aking silid. Ang kurbada sa itaas, ang mga tubo, ang mga uka: kilala ko ang mga iyon bago ko nalaman kung ano ang binubuo nila.

Naglaman ang aking tinutuluyan ng bahagi ng mas malaking sasakyan, nakapaloob sa karaniwang bahay. Tumubo ang mga pundasyon ng Innsmouth sa ibabaw ng pinagmulang istruktura. Isinuot iyon ng bayan nang hindi inaamin ang nasa ilalim.

May isang ukang may mga basang balot na walang laman, hugis-tao. Naisip ko ang nawawalang Tagapangalaga; hindi ko mapatunayang nahiga siya roon.

Sa dulong dako ay may PINTONG PANLOOB. Sa harap nito naghihintay ang isang pedestal na may luklukan para sa susi.

Uminit ang bakal sa ilalim ng aking benda. Mula sa direksiyon ng Garrison Street dumating ang marahas na katok na sumasagot. Sandaling nadama kong humihila ang tungkulin patungo sa tumitinging hindi handa.

Tinanggihan ko rin iyon.

Bumuhos mula sa daang pababa ang mga nagbagong tao. Pinutukan sila ni Mallory upang protektahan kami habang pinangungunahan ni Waite ang pagtakbo sa kahabaan ng sasakyan. Idiniin ni Kim ang Liber sa aking dibdib nang mawalan ako ng balanse dahil sa nagbabagong sahig.

Narating ko ang pedestal.

Ang paglalagay sa susi sa luklukan ay magpapagana sa sasakyan. Ang pag-ikot nito upang magbukas ay lilikha ng pasilyong ninanais nila.

Kumiwal ang mga daliri ko. Nagsara ang kaliwang kamay sa hawakan at nagsimulang umikot.

Sa likuran ko, nag-alok ang nagbagong tinig ni Hattie ng katapusan sa pagbibilang.

Tinawag ako ni Waite pabalik. Tatlong kasukasuan. Magbilang.

Idinikit ni Kim ang sinukat kong kamay sa kanyang kamay at hinintay ang sagot ko. Tatlong malinaw na pagdiin ang ibinigay ni Waite sa aking pulso. Nagpatuloy si Mallory sa pagpapaputok.

Nagbilang ako.

Tumigil ang pag-ikot.

Pinunit ko ang benda at pinalaya ang hawakan mula sa mababaw nitong bulsa. Pagkatapos ay inilagay ko ang susi bilang tagapagbantay: dumidiin upang panatilihin, hindi umiikot upang buksan.

Sinabi kong hindi.

Pinuno ng liwanag ang mga tubo. Sa ilalim ng mga paa ko, naging kubyerta ang sahig.

Nanatiling nakasara ang PINTONG PANLOOB.

Pagkatapos ay nagsimulang yumanig ang gusali sa ibabaw namin.

Umalis sa Bayan ang Sasakyan

Ladrilyo ang unang nahulog. Huminga ang katawan ng sasakyan sa mga tubo nito, at nabarahan ang aking mga tainga sa presyon.

Nabunot ang mga biga ng silong mula sa kanilang mga kinalalagyan. Sa lumalawak na dugtungan sa itaas, nakita kong nababalatan ang ilalim ng Innsmouth. Sandaling nakabitin ang mga batong panlansangan, saka nahulog patungo sa mga lansangang wala na sa ilalim ng aming mga paa.

Lumiit ang isang trak na Pederal sa ibaba namin. Nagturo ang mga lalaki. Nagpaputok paitaas ang isa. Walang naabot ang mga bala na mahalaga sa sasakyan.

Sandaling umangat kasabay namin ang kamalig, may hamog na yelo pa sa alkitran. Pagkatapos ay humiwalay sa mga tadyang ang panlabas na mga pader at bumagsak sa dilim.

Nakalaya ang bagay sa ilalim.

Walang ugong ng makina: isang mahina at tuloy-tuloy na paghugos lamang, at mga anggulo sa kahabaan ng kilya na wala akong tsart na maglalarawan.

Nakarating si Hattie sa pedestal.

Lumipat na sa noo ang natitira sa kanyang bibig. Kumatok iyon sa susing nasa luklukan. Pinaputukan iyon ni Waite gamit ang huling bala niya, at bumagsak ang katawan sa isang ukang nagsara.

Hindi ko alam kung kayang pigilin ng pagkakakulong na iyon ang gumagamit sa kanya.

May iba pang nakasakay. Dumaan ang kanilang mga yabag sa mga tubo sa likod namin. Wala nang bala ang shotgun ni Mallory.

Nakatayo si Mallory sa biluhabang dating bintana ng itaas na palapag. Wala na kami sa ibabaw ng Essex County, sabi niya.

Nanatili si Kim sa tabi ng pedestal hanggang maalis ko sa kanya ang aking bigat. Pagkatapos ay inalalayan niya ang Liber habang itinatali iyon ng sintas ng amerikana ni Mallory sa aking mga tuhod. Nang pasalamatan ko siya, sinuri lamang niya ang kamay na hawak pa rin niya.

Bumagal ang pagdurugo ng ilong ko; nanatili ang sakit ng ulo. Tatlo lamang ang bilang ng kasukasuan ng aking mga daliri kapag iginiit ko. Kumiwal pa rin ang kaliwang kamay ni Waite. Walang nagbago sa kay Kim nang suriin namin. Isa iyong obserbasyon, hindi kaligtasan sa sakit.

Nasa luklukan ang susi. Nakasara ang pinto. Hindi tinapos ng alinman ang tungkulin.

Mula sa buto ng dibdib ko dumating ang mas mahinang katok, kasabay ng aking pulso. Mula sa mga tubo dumating ang kabilang padron. Sumagot ang linya ng Garrison Street mula sa direksiyong hindi na basta kanluran.

Umakyat ang sasakyan.

Hindi pa ito lumalapag.

Ang Ikatlong Katok

Enero, 1932. Tumagal nang tatlong araw ang pag-akyat ayon sa relo ni Mallory. Wala kaming pagkain o langit na mapagbabatayan upang ituwid iyon. Hinati ni Gng. Waite ang huling tubig sa aming apat. Ininom ni Kim ang nasukat niyang bahagi sa tabi ko, nanginginig sa lamig ang mga kamay. Nang pawisan ng patak na parang gatas ang mga tubo, hinampas ni Gng. Waite ang kamay ni Mallory palayo.

Nanatili sa ilalim ng buto ng dibdib ko ang malapit na katok, katugma ng aking pulso. Naglalakbay ang malayong padron sa mga tadyang sa hulihan, kung saan umurong ang binagong kongregasyon. Mula sa isang nakapinid na uka ay may ibang tunog: di-pantay na paghampas, humihina sa bawat araw.

Hindi kami sumagot hanggang sa naging limang mahinang katok iyon, isang paghinto, at dalawa pa. Nakilala ni Mallory ang isang himig sa barberya.

Kumatok si Gng. Waite nang dalawang beses, huminto, kumatok nang dalawang beses, at idiniin ang lamad. Bumukas iyon sa dalawang lalaki.

Sumama si Sarhento Francis Dunleavy sa ikalawang pagkilos ng Pederal sa Innsmouth. Dala ni Ahente Walter Pruitt, dalawampu’t apat na taong gulang, ang kamerang pangbalita, mga ilawang pansilaw na may palara, at maliliit na boteng para sa ebidensiya. Sinundan nila ang kongregasyon sa ilalim ng bakuran ng pagawaan ng bariles at nakapasok sa katawan ng sasakyan bago iyon umangat. Nagsara sa kanila ang uka.

Nakilala ni Dunleavy si Mallory, na ang babala ang nagpalabas sa pangkat ng Boston noong ikaanim. Nagbigay siya ng mga bala ng shotgun, binigyan si Gng. Waite ng rebolber, at hinati ang natitira niyang tubig sa anim. Tumanggi ako sa sandata. Lumihis na ang hintuturo ko patungo sa gatilyo bago pa ako nakapagpasya.

Si Pruitt ang unang nakakita sa himpilan: isang kalansay ng balyena na tinubuan ng katedral. Madilim ang mga tubo nito. Lumapit ang aming sasakyan nang walang tagubilin at lumapat sa isang uka sa tagiliran nito.

Lumamig ang susi.

Ipinatong ko ang palad sa aking dibdib. Nagpatuloy ang puso ko. Ang malapit na katok ay hindi. Sa hulihan, tumigil din ang malayong padron.

Idiniin ko ang hawakang nasa luklukan at tinanggihan ang himpilan. Walang sumagot. Anuman ang nagdala sa amin dito ay pinutol ang magkabilang panig ng pagtatalo.

Ang Buhay na Lagusan

Pumasok kaming anim dahil ayaw umalis ng sasakyan, halos ubos na ang tubig namin, at gusto kong malaman kung ano ang nagpatahimik sa trangka. Ako ang nagtakda ng mga tuntunin: manatiling magkakasama; gamitin lamang ang mga pintong tumutugon sa malapit na katok at nakalapat na palad; huwag iikot ang anuman; huwag humawak ng anumang basa.

Bago kami tumawid, sinuri ni Mallory ang uka ni Hattie. Walang laman iyon. Umakyat mula sa gilid nito ang tuyong pahid papasok sa tubong patungo sa himpilan.

Bumukas ang pinagkakabitan sa aking katok, bagaman walang sumagot sa ilalim ng buto ng dibdib ko. Sa kabila ay malamig na hangin at mga pader na naghilom sa ibabaw ng mga sinaunang sugat. Sa malinaw nilang mga tubo, nakatigil ang maitim na likido. Naisip ni Kim na maaaring mas kaunti ang panganib dito dahil sa katahimikan.

Lumitaw sa tabi namin ang hamog na yelo sa hugis ng mga palad ng tao. Sa mas malayo, nagkaroon ng ikaapat na kasukasuan ang mga daliri.

Pinainit ng hininga ni Gng. Waite ang isang diskong nasa uka. Napuno ang daungan ng matataas at mapuputlang lumikha, gumagawa sa mga lamad, tumatagos sa aming mga katawan nang walang sagabal. Kinuhaan sila ni Pruitt ng larawan. Sa silaw, numipis sila; pagkatapos ay lumingon ang isa sa amin, nahuli nang isang kumpas.

“Kung tala lamang iyon,” tanong ni Kim, “bakit napansin nito ang liwanag natin?”

Lumamig ang disko. Naglaho ang mga lumikha. Tila sumagot ang nakaraan sa isang kasalukuyang kilos.

Pinilit kami ng naghilom na daanan na pumasok sa makitid na tubo. Kumatok at dumagan si Gng. Waite bago pumasok. Sumunod ako kay Mallory, itinutulak sa unahan ang Liber. Sumunod sa akin si Kim. Sa isang liko, sumikip ang mga pader sa paligid ng aking mga tadyang hanggang hindi na ako makahinga.

Lumuwag ang mga iyon. Sumusulong kami sa mga pagitan.

Naipit si Dunleavy sa likod namin. Naging tinig ng bata ang boses niyang pumupuno noon sa sasakyan. Kinausap siya ni Pruitt hanggang makadaan. Nakalabas kaming anim; nakahiga si Dunleavy sa sahig, umiiyak.

Sa susunod na galeriya ay may daan-daang bukas na duyan. Karamihan ay walang laman. Sa ilan ay nakatayo ang natuyong mga lumikha, nakaugat sa mga pader ang hindi pa tapos nilang pagbabago.

Sinimulan silang kunan ni Pruitt ng larawan.

Sa isang silaw, nakatayo ang isang natuyong katawan na nakababa ang mga bisig. Makalipas ang ilang silaw, nakapatong ang kamay nito sa nabiyak na dibdib. Iniharap ng isa pa ang ulo sa liwanag.

Pinahinto ni Gng. Waite ang kamera. Nagpatuloy kami nang hindi lumilingon.

Ang Tagapagbantay na Bumigay

Malapit sa dulo ng galeriya, may hawak na malinaw na lente ang isang patay na lumikha. Pinainit iyon ng aming parol, at napuno ng mga dating nakalagay roon ang mga duyang walang laman.

Sa kabila nila, umiikot ang isang maliit na mundo. Kumalat sa ibabaw nito ang maputlang pagtubo, nagsasanga hanggang sa maging iisang buhay na istruktura ang mundo. Nakilala ko ang padron mula sa panaginip ko ng Arkham noong pinakamahabang gabi.

Nagmasid ang mga lumikha nang hindi nakikialam.

“Kuwarentenas,” sabi ni Mallory.

Lumamig ang lente. Nawala ang mundo at ang mga nagmamasid dito.

Dumudugo ang ilong ko mula noong gumapang kami. Sa susunod na arko, itinulak ako ng sakit ng ulo sa pader, at inalalayan ko ang sarili gamit ang kamay na ipinunas ko sa bibig.

Sinipsip ng pader ang aking dugo.

Nasa loob ko ang sumunod. Nakita ko ang himpilan bago ang mga peklat nito, ang libu-libo nitong lumikha, at sa puso nito, isang tagapagbantay na nakaupo sa pedestal, isang mahabang kamay na nakadiin sa maputlang susi. Sa kanilang mga duyan, pinananatili ng iba ang pagtanggi nito.

Bumubukas at naghihilom ang mga siwang. Lumipas ang mga kapanahunan.

Umaalis ang maliliit na sasakyan, dala ang mga bahagi ng himpilan: mga silid, mga luklukan, mga hamba ng pinto. Sa isang bughaw na mundong walang mga lungsod, nagtanim ang mga lumikha ng isang silid sa tabi ng malamig na dagat. Hindi ko mapangalanan ang baybayin. Katulad ng silid ko sa Garrison Street ang mga sukat nito.

Pagkatapos ay itinaas ng tagapagbantay ang ulo at iniikot ang susi.

Dumilim ang mga tubo mula sa puso palabas. Iniwan ng mga lumikha ang kanilang mga duyan, nagbabago habang naglalakad, at dumaan sa binuksang pinto. Naiwan ang pinakamababagal kung saan namin sila natagpuan, hindi tapos.

May tumingin sa inabandonang himpilan mula sa layong hindi masukat. Lumampas ito. Walang dumating upang bawiin ang tagapagbantay o ang mga kasamahan nito.

Hinila ako ni Gng. Waite mula sa pader. Nakita ni Kim ang pagdikit ng kamay ko at ang pagbagsak ng katawan ko; hindi niya nakita ang nakita ko. Sinabi ko sa kanila.

“May Tagapangalaga sila,” sabi ko sa kanya. “Pumayag ito.”

Akala ko’y kapighatian ng sarili kong maliit na kasaysayan ang tungkulin. Naitanim na ang silid sa aming baybayin bago pa nagkaroon ng mga taong papasok dito.

Ang Ispesimen

Sa kabila ng galeriya ay may bulwagang inayos para sa pagtitipon. Kabilang sa mga upuan nito ang mga palanggana, mga dapuan, maliliit na selula para sa isang kulupon, at isang ukang kasintaas ng simbahan. Mukhang pambata ang Latin ng Liber katabi ng mga nakaukit sa mga pader nito.

Kumatok ako sa haliging nasa gitna. Napuno ang bulwagan.

Nasa isang antas ang mga lumikha kasama ng marami pang uri. Sa ibabaw nila, dumaraan ang mga plota ng sasakyang may mga tadyang. Inakala kong sinauna at kakila-kilabot ang himpilan; dito’y mistula lamang itong maliit na himpilan sa hangganan ng isang kaayusang halos hindi ko maunawaan.

May lumikha na nagdala ng malaking banga pababa sa isang arko. Sumunod si Pruitt nang maglaho ang larawan. Sinundan namin siya, sapagkat ipinagbawal ko ang paghihiwalay.

May mga sisidlang lamad sa silid sa ibaba, puno ng maitim na likido. Sa pinakamalaki, lumulutang ang anyong hugis-binata, ganap sa bawat sukat, nakapikit ang mga mata. Umiyak ako sa harap nito nang hindi nauunawaan kung bakit.

Binuksan ni Pruitt ang kanyang lanseta. Gusto niya ng sampol mula sa mas maliit na sisidlan, isang bagay na walang makababalewala bilang huwad na larawan.

Sinabihan siya naming lahat na huminto.

Nagpakawala ang hiwa ng isang maitim na patak. Umakyat iyon sa talim, tumawid sa kanyang hinlalaki, at nawala. Sinabi niyang malamig lamang iyon.

Sa pagbabalik sa bulwagan, tumigil ang kanyang panginginig. Hindi na umuusok ang kanyang hininga. Dumilim ang mga kuko; bumaluktot ang mga daliri sa mga kasukasuang wala roon dati.

Hinangaan niya ang nagbagong kamay ni Gng. Waite. Pagkatapos ay sumugod siya patungo sa bibig nito nang mas mabilis kaysa kaya ng anumang katawan ng tao.

Tatlong beses nagpaputok si Dunleavy. Sa huling putok, bumagsak si Pruitt, at tumama sa sahig ang kamera sa ilalim niya. Pinuno ng silaw nito ang bulwagan ng naaalalang pagtitipon.

Sa gitna ng mga anyong iyon na tinatagos ng liwanag, may pisikal na nilalang na gumagapang sa isang antas: maberde, basa, nasa noo ang bibig, nakapatong sa mga balikat ang pamilyar na alampay.

Higit pa sa mga alaala nito ang laman ng himpilan.

Ang Maling Pinto

Suot ng gumagapang na bagay ang alampay ni Hattie, na pinunit ko mula sa aking dibdib nang ilagay ko ang susi sa luklukan. Malamang na kinuha nito iyon sa kubyerta habang natutulog kami. Umatras ito papasok sa isang tubo, ikinakatok ang malayong padron patungo sa puso ng himpilan.

Itinupi ni Dunleavy ang salamin sa mata ni Pruitt at inilagay sa bulsa. Kinuha ko ang kamera. Limang bombilyang hindi pa nagagamit ang natira.

Iginiit ng Sarhento na bumalik kami. Sinabi kong kailangan munang marating ang puso; dinala kami ng sasakyan upang may ipakita sa amin at hindi ito gagalaw kung hindi iyon mangyayari.

Akala niya’y maiuuwi siya ng pag-ikot ng susi. Nang aminin kong hahayaan ko kaming mamatay bago ko buksan ang pinto, itinapat niya ang rebolber sa ilalim ng baba ni Mallory at nilampasan ito.

Narinig namin ang pag-usad niya sa mga tubo. May natagpuan siyang lamad malapit sa ginapangan, hinampas iyon ng kamao ng isang pulis, at pinilipit ang gitna.

Bumukas iyon. Sinabi niyang may liwanag sa unahan.

Kami ang nagdala ng bawat liwanag sa himpilang iyon.

Pumasok kaming apat sa pusong hugis-mata. Inilapag ko ang Liber sa walang-laman nitong pedestal at kumatok. Naglaho ang mga pader nito at naging tsart ng di-mabilang na mundo, karamihan ay may mga tandang naunawaan kong pagmamay-ari o pangangalaga.

Nasa gilid ang ating daigdig, sa loob ng putol na singsing. Hindi tiyak ang pagbasa ko rito: lupang pinapahinga, nakahiwalay, hindi napapansin. Minarkahan ng isang maputlang punto ang baybayin.

Lumiwanag ang isang ruta mula sa aming himpilan patungo sa siksik na buhol ng mga liwanag. Hindi iyon patungo sa tahanan. Sa loob ng ningning na iyon, nasulyapan ko ang singsing ng mga sasakyan, bawat isa’y may pedestal.

Sa mga tubo, sinabi ni Dunleavy na kinuha ng sahig ang kanyang sapatos.

Pagkatapos ay tinawag niya ang pangalan ni Pruitt.

Sumagot ang binata na hindi iyon masakit. Nasa likod namin ang kanyang katawan sa bulwagan. Itinago ng himpilan ang kanyang tinig.

Nagsimulang sumigaw si Dunleavy, mabagal, na para bang kailangan ng panahon ng anumang nakatagpo sa kanya.

Ang Gumising sa Himpilan

Habang sumisigaw si Dunleavy, may babaeng kumatok sa likod ni Gng. Waite at tumawag ng pangalang hindi ko isusulat. Hindi iyon kailanman ibinigay sa akin ni Gng. Waite.

Lumingon siya na parang bata ang mukha. Ina niya iyon, sabi niya, gayon ito kumatok bago pumunta sa tubig noong tagsibol ng 1846.

Tumupi sa ikaapat na kasukasuan ang mga daliri ng kaliwang kamay niya at umabot sa pader. Hinawakan ko ang kanyang pulso at idiniin ang bawat daliri, binibilang ang tatlo gaya ng minsan niyang pagbilang sa akin. Hindi siya sumagot.

Nagpaputok si Mallory sa pader sa tabi ng kamay niya.

Napunit iyon at dumugo nang maitim. Tumigil ang tinig. Sa wakas ay nagbilang si Gng. Waite, ngunit umabot sa apat. Nanatiling nakatupi ang mga bagong kasukasuan.

Pagkatapos ay dumaan ang liwanag sa mga tubo ng himpilan. Uminit ang sahig sa ilalim namin.

Pumasok ang dugo ko sa pader nito; dumugo si Pruitt sa sahig nito; tumigil sa pagsigaw si Dunleavy sa loob nito. Naunawaan ko ang paggising bilang pagpapakain. Hindi ko mapapatunayan ang pagkaunawang iyon; maitatala ko ang pagkakasunod-sunod.

Tumakas kami sa rutang pinasukan namin.

Nawala ang katawan ni Pruitt at naging mantsa. Mula sa bukas na lamad ni Dunleavy, paulit-ulit na binibigkas ng tinig niya ang kanyang pangalan at hanapbuhay. Sa kahabaan ng galeriya, nagsasara ang mga duyan, at nakaharap na sa ginapangan ang bawat natuyong katawan.

Sumisikip ang lagusan nang hindi lubos na lumuluwag. Sa liko, hinila ako ni Gng. Waite pasulong sa kuwelyo. Sumunod si Kim; si Mallory ang huli. May narinig kaming nabali. Hinawakan ni Kim ang amerikana ko habang hinihila ko si Gng. Waite, na nakaabot ang bisig sa lagusan para kay Mallory.

Bumaluktot ang kanyang kaliwang lulod kung saan hindi dapat bumaluktot ang binti.

Bumagsak ang nilalang na Hattie mula sa tubo sa kanyang dibdib. Marahan nitong hinawakan ang mukha niya at ibinaba patungo sa kanya ang bibig sa noo.

Pinasilaw ko ang kamera sa bibig na iyon. Napuno ng mga larawan ang daungan; napaurong ang nilalang, hindi kami maihiwalay sa mga iyon. Itinutok ni Gng. Waite ang rebolber ni Dunleavy sa noo nito at binigkas ang pangalang Hattie Prentice bago nagpaputok.

Nahulog iyon sa siwang sa pagitan ng sasakyan at himpilan, kumakatok pa rin.

Ang Kamay sa Loob

Kinaladkad namin si Mallory pasakay. Mainit na muli ang susi sa pedestal. Idiniin ko ang hawakan at sinabi kong hindi.

Kumalas ang sasakyan mula sa pinagkakabitan nito. Sumama sa paghihiwalay ang isang bagay na naipit sa pagitan ng dalawang istruktura. Narinig kong naputol at tumigil ang katok nito.

Sa biluhaba, pinanood naming lumayo ang himpilan, maliwanag ang bawat ugat. Ang di-mabilang na bukana nito ay ang mga duyang dinaanan namin sa ilalim.

May laman ang bawat isa.

Libu-libong matataas at mapuputlang anyo ang nakatayo nang nakababa ang mga kamay. Sa iisang kilos, lumingon ang kanilang mga ulo upang sundan kami.

Tinanong ni Mallory kung mga larawan lamang din ang mga ito. Hindi ako makasagot. Pinapasok ng mga larawan ang liwanag ng aming parol. Gumalaw sa pagitan ng mga silaw ang mga natuyong katawan at walang liwanag na pinapasok. Maaaring naaalala ng himpilan ang mga tauhan nito; maaaring nabawi nito ang naaalala.

Itinali ni Gng. Waite ang binti ni Mallory sa kanyang ripleng walang bala upang suportahan ito.

Pagkatapos ay bumalik ang malapit na katok sa ilalim ng buto ng aking dibdib. Tumagal ang ginhawa ko hanggang sa binilang ko iyon kasabay ng pulso.

Kinuha ni Kim ang pulso ko sa galang-galangan habang minamarkahan ko ang katok. Inulit namin ang paghahambing. Sumasagot iyon nang isang pintig pagkaraan.

Ang pagkahuling iyon ay taglay ng repleksiyon sa aking silid, at ng mga anyong lumingon sa liwanag ni Pruitt. Kaya ko pa ring idiin ang susi at tumanggi. Hindi ko na alam kung ano ang sumasabay sa pintig sa ilalim ng aking balat. Sandali pang hinawakan ni Kim ang pulso ko matapos ang pagbibilang, saka inabot ang kanyang mga tala.

Sa isang dahon ng Liber na akala ko’y blangko sa Plum Island, may linyang sulat-kamay ng taga-Padua: kung saan may pinto, may tagapagbantay; kung saan bumibigay ang tagapagbantay, naiiwang walang laman ang bahay.

Hindi ko pa natatapos pag-isipan iyon nang magliwanag sa isang silaw ang mga abandonadong uka sa hulihan.

Nasa tabi ko ang kamera. Matapos kong silawin si Hattie, dapat ay apat ang bombilya. Tatlo ang nabilang ko.

Sa loob ng biluhaba, humugis na palad ang hamog na yelo, apat ang kasukasuan sa bawat daliri. Lumapat iyon sa salamin, gaya ng kamay na dumidiin upang magbantay ng pinto.

Nabubuo iyon mula sa aming panig.

Ang Singsing ng mga Tagapagbantay

Kumapal ang kamay na hamog na yelo nang hiningahan iyon ni Gng. Waite. Pagkatapos ay naglaho ito sa biluhaba at lumitaw sa tadyang sa ibaba, sa kubyerta, at sa tabi ng pedestal: sunod-sunod na bakas, gumagalaw nang walang nakikitang katawan.

Lumapit ang mga iyon sa akin. Huminto ang huli sa tabi ng aking balikat, sa taas ng puso ko. Kinayod iyon ni Gng. Waite. Bumalik iyon mula sa loob ng materyal.

“Minarkahan ka nito,” sabi niya.

Sinundan ng sasakyan ang maliwanag na ruta papasok sa Daungan. Pinalilibutan ng mga maliwanag na himpilan ang isang singsing sa gitna na binubuo ng daan-daang katawang sasakyang katulad ng sa amin. Sa kanilang mga biluhaba, nakita ko ang sagot na hindi ibinigay ng tsart.

May tagapagbantay na nakaupo sa bawat pedestal. Walang dalawa na magkauri. Bawat isa’y may hawak na susi; bawat isa’y napapalibutan ng mga tumubong tadyang na napakahigpit ng pagkakalapat, kaya hindi kailanman maiaalis ang kamay sa hawakan.

Sa likod ko, nagsimula nang tumubo ang dalawang tadyang mula sa sarili naming pedestal.

Dumaong kami. Sa isang bukana sa kabila ng panloob na kalaliman, dumaraan ang mga lumikha at ibang naninirahan habang nagtatrabaho. May anino ang kanilang mga katawan. Walang tumingin sa amin.

May tuyong tik na naglakbay sa mga tubo. Nang tumigil iyon, tumawid ang mga bakas na hamog na yelo sa aming kubyerta at dumaan sa pinagkakabitan papasok sa himpilan.

Sa palagay ni Gng. Waite, nag-uulat ang mga iyon.

Idiniin ko ang susi at tumanggi hanggang sa maubos ang tinig ko. Nanatiling nakakabit ang sasakyan. Habang nagtatalo kami, may mga bagong tadyang na umangat sa paligid ng luklukan nito. Tila balak ng bahay na isama ako sa mga tagapagbantay nito.

Wala kaming tubig, pagkain, o paraan upang igalaw ang sasakyan. Lumabas kami.

Binalot ni Gng. Waite ang lahat ng walong kamay sa mga piraso ng kanyang kamison, inaalala kung paano tumugon sa balat namin ang buhay na lagusan. Dala ko ang Liber at ang kamera ni Pruitt, na may tatlong bombilya pa. Naiwan sa pedestal ang susi.

Nakasandal si Mallory sa balikat ko, nakatali sa riple ang bali niyang binti upang suportahan ito. Inalalayan siya ni Kim mula sa kabilang panig. Sa kung saan sa ibaba namin, nagpatuloy ang pagtiktik.

Ang Nakikita ng Alguwasil

Tinanggihan namin ang likidong parang gatas na ipinapawis ng mga tubo ng Daungan. Umuusok ang aming hininga sa malamig na mga galeriya, at sa ikatlong galeriya, bumalik ang pagtiktik.

Bumilis iyon, saka tumigil.

Sumulong sa pader ang mga palad na hamog na yelo. Tinulungan ni Gng. Waite si Mallory na pumasok sa isang duyan, saka isiniksik kami ni Kim sa kasunod at tinakpan ang bibig ko. Itinuro sa kanya ng kanyang ina na nakikita ng mga bagay sa tubig ang init. Huminga kami sa loob ng aming mga amerikana at inilayo ang mga kamay sa pader. Nakadikit sa akin si Kim, pinipigil ang ubong dulot ng lamig.

Tahimik na lumapit ang nilalang. Tatawagin ko itong alguwasil ng bahay na iyon.

Gumagalaw ang mga biyas nito sa mga kalo na buto at mga kableng litid. Sa loob ng bukas nitong mga tadyang, pabalik-balik ang isang maputlang lansadera. Ang galaw na iyon ang lumilikha ng tik. Sa paligid ng makinis nitong ulo, pumipihit palabas ang mga basang lente at sinusuri ang hangin.

Umabot ang isa sa espasyo sa labas ng aming lamad hanggang makita ko ang aking mukha rito.

Nagpatuloy ang nahuhuling katok sa ilalim ng aking dibdib. Nabuo ang isang kamay na hamog na yelo sa tapat nito. Nagsimulang dumugo ang ilong ko; sinalo ni Gng. Waite ang dugo bago may malaglag na patak.

Umatras ang lente. Nagpatuloy ang tik, at lumampas ang nilalang.

Pagkaalis namin, bumalik ito upang suriin ang lugar na pinagpatungan ng kanyang duguang palad.

Kalaunan, hinawakan ni Mallory ang sahig gamit ang hubad na kamay habang inaayos ang suhay ng binti upang gumaan. Lumingon patungo sa amin ang malayong tik. Nang iangat niya ang kamay, bumagal iyon at nawalan ng direksiyon.

Tatlong obserbasyon ang maaari naming sandigan upang mabuhay. Ibinubunyag ng hininga ang aming init. Dinadala ng lantad na balat ang puso sa buong bahay. Tinatawag pabalik ng dugo ang lingkod nito. Nagbibigay ang tela ng di-ganap na pagtatago.

Sa ikaanim na oras, may narinig kaming paghuni at sinundan iyon pababa sa isang balon. Sa kahabaan ng pader sa ibaba, may mga rehas na mahigpit na nakalapat sa mga buhay na katawan. May tangkay na pumapasok sa bawat likod; may tubong nagpapakain sa bawat bibig.

Kamukha namin ang mga bihag, bagaman may bahaging pumapalya sa bawat pagkakahawig. Pito ang daliri ng isa. Pababa humihinga ang isa pa. Walang makapihit sa loob ng hawla.

Nakinis na ng pinakamatanda ang bigkis sa kanyang noo.

Ang Pader ng mga Iniingatan

Humuhuni ang pinakamatandang bihag habang umuugoy sa loob ng isang-kapat ng pulgadang pinahihintulutan ng hawla. Itinala ng mga marka sa tabi ng kamay niya ang napakahabang sunod-sunod na araw, o taon. Halos napudpod na ang pinakamatatandang hanay. Pagkatapos ay tumigil ang pagbibilang, bagaman hinahawakan pa rin ng kanyang kamay ang lugar.

Naisip ko ang ganap na hugis ng taong pinananatili sa banga sa patay na himpilan. Marahil ay ibang halimbawa ng padrong iyon ang mga bihag na ito, tinipon mula sa magkakahiwalay na mundo. Itinatala ko ito bilang interpretasyong ginawa ko noon.

Pinakakain sila ng bahay, kinukumpuni, at hindi pinapayagang mamatay.

Sa hiling ko, ipinasok ni Gng. Waite ang mas maawaing kutsilyo sa rehas ng pinakamatanda. Nagsara ang sugat sa harap namin. Nagpatuloy ang paghuni.

Nang lumapit ang pagtiktik, nanatiling hindi gumagalaw ang bawat bihag. Humiga kami sa ilalim ng mga hawla at ginaya sila. Lumampas ang nilalang nang walang hinawakan.

Sa mas malayo, tuloy-tuloy ang pagkatok ng bagong ikinulong na bilanggo sa kanyang rehas. Ipinatong ni Gng. Waite rito ang nagbago niyang kaliwang kamay upang patahimikin siya.

Bumukas ang hawla.

Tinitigan niya ang kanyang mga daliring may apat na kasukasuan. Tinanggap siya ng mekanismo bilang bagay na kabilang sa bahay.

Tumuwid ang pinalayang bilanggo, tumingin sa bukas na galeriya, at tumakbo.

Bumuka ang nilalang mula sa itaas ng isang arko. Sinunggaban nito ang ulo niya, inangat siya, at ipinadaan ang katawan sa marami nitong mga kamay sa harap ng gumagalaw na lansadera. Nasa sahig ang natira, mga hiblang maayos na nakalatag.

Itinaas na ni Mallory ang shotgun. Ibinaba iyon ni Gng. Waite; ibubunyag kami lahat ng ingay.

Hindi kami gumalaw sa ilalim ng mga rehas habang umiikot ang mga lente. Sumulong sa amin ang hamog na yelo, huminto, at naglaho. Sinuri ng nilalang ang walang-lamang hawla, saka umalis.

“Binabaklas nito ang tumatakbo,” sabi ni Gng. Waite. “Iniingatan nito ang nakatigil.”

Tiningnan ni Mallory ang bali niyang binti.

Sa kahabaan ng pader, nagsimulang kumatok ang mga bihag sa kanya-kanyang ritmo. Nagpatuloy sa paghuni ang pinakamatanda. Idiniin ni Gng. Waite sa dibdib ang kamay na nagbukas ng hawla.

Ang Hiniram na Katok

Pagsapit ng ikasiyam na oras, naunawaan naming ako ang partikular na hinahanap ng lingkod ng bahay. Humihinto ito sa tabi ng mga pinagtataguan ko, sa halip na sa kay Mallory o Gng. Waite.

Ibinubunyag ng nahuhuling katok ang aking presensiya. Makalipas ang isang sandali, sumasagot ang mga pader, nililito ang tiyak na pinanggagalingan. Naiuwi ng tungkulin ang susi nito; natukoy ng aking dugo ang hayop na nagdadala rito. Naisip kong ang tungkulin mismo ang aking kasalanan.

Nang sa wakas ay ibinunyag kami ng pagdurugo ng ilong, pinasilaw ko ang kamera sa singsing ng mga lente. Napuno ng mga larawan ng mga lumikha ang galeriya. Sa loob ng ilang segundo, hindi maihiwalay ng nilalang ang kanilang liwanag sa aming mga katawan. Nakatakas kami.

Dalawang bombilya ang natira.

Sa malamig na tubo, natulog kami sandali. Uminom si Mallory ng likidong parang gatas dahil pumutok na ang kanyang mga labi. Uminom din ako. Tumanggi si Gng. Waite. Bago matulog, binilang niya ang kanyang mga daliri, umabot sa apat, at nagsimula muli.

Mula sa kabila ng aming lamad, sumunod sa pagbibilang ang sarili niyang tinig.

Isa. Dalawa. Tatlo. Apat. Pagkatapos, lima.

Nakasara ang kanyang bibig sa aking amerikana. Dumaan sa labas ang pagtiktik.

“Anumang gawin natin nang dalawang beses, natututuhan nito,” sabi niya.

Nakaisip ako ng planong hindi sapat na isinasaalang-alang ang babala niya. Iniwan namin sina Gng. Waite at Mallory sa tubo; hayagan kaming naglakad ni Kim sa mga galeriya at hinayaang hatakin ng katok ang nilalang na sumunod sa akin. Isang oras itong sumunod. Pagkatapos ay tumigil ang pagtiktik sa likuran ko, at bumalik akong nasisiyahan sa sarili.

Bago ko marating ang aming pinagtataguan, narinig ko ang malapit na padron sa lamad nito.

Masayang sumagot si Gng. Waite, akalang sa akin iyon.

Pagliko ko sa lagusan, nakapatong na ang kamay ng nilalang sa kanyang balikat. Nakatayo siyang hindi gumagalaw. Umangat ang mga tadyang sa paligid niya, nagdugtong sa kanyang likod, at nagsara sa kanyang noo. Nilunok ng sahig ang natapos na hawla.

Nanatiling nakatago si Mallory sa likod niya.

Natutuhan nito ang aking pagtanggi at ginamit iyon bilang paanyaya.

Ang Ikaapat na Kasukasuan

Nanatili si Kim sa tabi ko habang sinusundan ko ang pintig ng bahay na lumulunok at natagpuan si Gng. Waite sa pader ng mga iniingatan. Pinapakinis ng nilalang ang bago niyang rehas. Nagtago ako sa tapat hanggang umalis ito.

Mabagal kaming tumawid sa lantad na sahig, humihinga sa loob ng mga kuwelyo. Ibinaba ni Kim ang katawan sa tabi ko nang marating ko ang hawla.

Pumasok na ang tangkay sa kanyang likod. May patak na parang gatas na naghihintay sa bibig niya. Hindi na masakit ang mga kasukasuan niya, sabi niya; hawak siya ng hawla upang hindi siya mahulog. Natatakot siyang sa loob ng isang taon, pasasalamatan niya iyon.

Walang nagawa sa rehas ang nakabalot kong kamay.

Inalis ko ang balot ng kaliwa at pinayagan ang hintuturo sa galaw na nilabanan ko mula noong Disyembre. Tumupi ito sa pagitan ng mga karaniwang kasukasuan. Walang sakit, ginhawa lamang ng pagtigil sa sapilitang pagpapanatiling matigas sa isang bagay.

Hindi na iyon muling tumuwid.

Idiniin ko ang kamay na iyon sa kanyang hawla. Bumukas ang rehas; umurong ang tangkay.

Sa itaas, tumigil ang pagtiktik.

Humiga kami sa ilalim ng pader ng mga iniingatan, nakasubsob ang mga mukha sa mga amerikana. Sinuri ng nilalang ang walang-lamang hawla. Sumagot ang katok ko mula sa mga pader sa paligid hanggang hindi ko na makilala ang orihinal. Sa buong hanay, hindi gumalaw ang mga bihag.

Lumampas ito. Kumapit sa akin si Gng. Waite, at sa pagkakataong ito, ako ang nagbilang ng mga daliri niya para sa kanya.

Bumalik kami kay Mallory. Sa loob ng isang oras, dumugo ang pumutok niyang labi sa isa pang duyan. Natagpuan kami ng nilalang.

Pinasilaw ko ang ikalawang bombilya. Bago dumating ang liwanag, nagsara ang bawat lente. Tumama ang silaw sa mga nakapinid na talukap. Natuto na ito.

“Ipinikit nito ang mga mata,” sabi ni Kim. “Napakilos pa rin ito ng liwanag.”

Tama siya. Sa sandaling iyon, pagkabulag ang proteksiyon nito.

Isang bombilya ang natira.

Ipinutok ni Mallory ang laman ng dalawang tubo ng shotgun sa bukas na mga tadyang. Napatid ang galaw ng lansadera; nagsara ang mga sugat; nagpatuloy ang pagtiktik. Iyon ang huli niyang mga bala. Umatras paitaas ang nilalang at umikot, naghihintay na gumalaw kami o sumuko.

“Ang bagay na tumitiktik ay sinususi,” sabi ni Gng. Waite. “May sumususi rito.”

Sumunod kami sa malayo. Pagkaraan ng bawat pag-ikot, bumababa ito patungo sa parehong balon.

Ang Poste ng Pagsususi

Sa ilalim ng balon ay may haliging may nakausling braso. Sumasandal dito ang nilalang habang umiikot ang braso sa loob ng likod nito. Bawat pag-ikot ay humihila sa lansadera nang mas malayo sa daanan nito.

Nang umurong ang braso, nakilala ko ang bukasang inokupahan nito. Katugma ng butas ng susi ang susing dinala ko sa ilalim ng aking balat.

Sa paanan ng poste ay may koleksiyon ng mga bagay. Kabilang doon ang isang nagamit nang ilawang may palara.

Hindi alaala ang hindi maipaliwanag na silaw sa aming sasakyan. Sinuri na ng nilalang ang mga gamit ni Pruitt bago pa namin ito nakatagpo. Mas matagal na namin itong tinuturuan kaysa alam namin.

Ginamit ng plano namin ang naipakita ng pagtuturong iyon.

Tatawagin ito ng dugo. Maaabala ang mga kamay nito sa taong hindi gumagalaw habang nabubuo ang hawla. Maililihis ng ninakaw na katok ang atensiyon nito; mapapabulag nito ang sarili dahil sa natitirang silaw. Sa pagitan na iyon, maaabot ko ang butas ng susi.

Nag-alok si Mallory na magpakulong. Hindi siya makatatakas dahil sa binti niya, at itinuring na siya ng nilalang bilang bagay na naghihintay itago. Naniwala kaming mapapalaya siya pagkatapos ng aming mga nagbagong kamay.

Sinamahan ako ni Kim pabalik para sa susi. Inilayo ng aming paggalaw ang tik mula sa iba.

Nagsara na ang hawla sa walang-lamang pedestal ng sasakyan. Ipinilit ko ang kamay sa isang makitid na siwang. Sumikip ang mga tadyang at hiniwa ang pulso ko. Itinukod ni Kim ang mga paa at hinila paatras ang baywang ng aking amerikana. Napilayan ang kanyang kaliwang pulso sa salungat na paghila. Nahawakan ko ang hawakan ng susi at hinila.

Nakawala ang susi. Dumilim ang bawat tubo. Lumuwag ang hawla; nakalaylay nang walang buhay ang lamad ng pinagkakabitan. Nawalan ng bisa ang sasakyang nagdala sa amin doon dahil sa ginawa ko.

Sa labas, tumigil ang tik. Nakatayo akong dumudugo, nasa kamao ang susi.

Pagkatapos ay nagmadali itong palayo patungo sa balon.

Nagsimula na si Mallory bago ako nakabalik. Hiniwa niya ang palad gamit ang mas maawaing kutsilyo at inilapat iyon sa sahig, nag-aalok ng dugong maaabot ng nilalang nang hindi humahabol.

Tumakbo kami ni Kim kasunod nito. Dala ko ang nag-iisa naming susi.

Ang Pag-ikot

Nakaupo si Mallory sa tabi ng poste ng pagsususi, nasa sahig ang hiniwang kamay. Nakatago si Gng. Waite. Naabot siya ng nilalang bago kami ni Kim at ipinatong ang kamay sa kanyang balikat.

Hindi siya tumakbo o nanigas. Naghintay siya habang tumutubo ang rehas sa paligid ng dalawang binti at pumapasok ang tangkay sa kanyang likod.

“Propesor,” sabi niya. “Mainit.”

Yumuko ang nilalang sa ibabaw ng hawla. Nakaharap sa akin ang butas ng susi nito.

Nakayuko si Kim sa tabi ko sa likod ng poste. Nang lumapit ako, iniharap sa akin ng katok sa ilalim ng aking dibdib ang mga lente nito. May kamay na hamog na yelong lumitaw sa aking amerikana.

Kumatok si Gng. Waite mula sa kabilang panig ng poste. Nagtago siya sa ilalim ng amerikana sa gitna ng mga nakolektang bagay, humihinga sa lana. Lumingon ang simboryo sa hiniram na padron.

Pinasilaw ko ang huling bombilya.

Isinara nito ang mga lente. Sa pinili nitong pagkabulag, inakyat ko ang likod nito, iniwan si Kim sa ibaba mismo, at ibinaon ang susi sa pagitan ng mga balikat.

Idiniin ko ang hawakan at sinabi kong hindi.

Walang nangyari. Lubos na umikot ang simboryo. Inabot ako ng mga kamay nito.

Umakyat si Gng. Waite mula sa kabilang panig at tinakpan ng nagbago niyang palad ang pinakamalapit na mga lente. Sa isang kumpas, tinanggap nito ang kanyang paghipo. Pagkatapos ay kumalas ang isang kable sa kalo nito, tumagos sa kanyang kamay, at itinali ang kanyang bisig sa ulo.

Kumapit siya. Tumupi ang mga daliri ng kabilang kamay sa mga bagong kasukasuan sa paligid ng kuwelyo.

“Basahin mo,” sabi niya sa akin.

Kung saan bumibigay ang tagapagbantay, naiiwang walang laman ang bahay.

Napagkamalan kong pinto ang kandado na kailangang panatilihing sarado. Ito ang tagapagbantay ng bahay. Maaaring piliting bumigay ang isang tagapagbantay, at alam na ng kamay ko ang galaw.

Iniikot ko ang susi. Tatlong digri. Apat.

Mas matamis ang ginhawa kaysa anumang nakilala ko mula noong Oktubre. Sinabi kong oo.

Tumigil ang lansadera. Pumusyaw ang mga lente. Bumukas ang dibdib nito sa pagitan ng mga tadyang, walang lamang-loob na ibinunyag, kundi isang anggulo; nagsimulang dumaloy palabas ang hangin sa pamamagitan nito.

Ang Hindi Namin Mabuksan

Bumagsak si Gng. Waite nang lumuwag ang kable. Inalalayan siya ni Kim gamit ang kanang kamay habang inaalis ko ang pagkakapulupot nito sa kanyang bisig at binabalot ang punit na palad sa mga huling piraso ng kanyang kamison.

Inilapit niya ang ulo ko at ibinulong ang pangalang tinawag ng tinig ng kanyang ina. Ibinibigay ng Mga Hindi Nanumpa ang mga pangalan kapag nanalo na ang lamig. Ibinigay niya sa akin ang kanya, at hindi ko iyon ibibigay sa mambabasa.

Pagkatapos ay sinuri niya ang kanang kamay. Nagkaroon din ng ikaapat na kasukasuan ang mga daliri nito. Binilang niya ang mga iyon, bumangon nang paluhod, at nanatiling buhay.

Nakatayong walang laman ang nilalang, nakabalangkas sa dibdib nito ang isang daanan. Sa loob, akala ko’y may nakita akong abuhing tubig sa ibabaw ng maitim na bato.

Sa paligid namin, isinasara ng bahay ang mga sugat nito. Kumapal ang rehas ni Mallory; idiniin ng mga tadyang nito ang kanyang mga daliri pabalik sa loob.

Inilapat ko ang nagbago kong kamay. Sinubukan ni Gng. Waite ang pareho sa kanya.

Walang bumukas.

“Ano ang nagbago mula nang bumukas ang hawla niya?” tanong ni Kim.

Bumigay na ang alguwasil. Naniwala akong inalis ng pagkawala nito ang kapangyarihang ginagaya ng aming mga kinopyang kasukasuan. Anuman ang dahilan, hindi siya mapalaya ng aming mga kamay.

Walang bala ang shotgun. Nagamit na ni Gng. Waite kay Hattie ang huling bala ng rebolber. Napanood naming kumpunihin ng bahay ang sugat na ginawa ng mas maawaing kutsilyo. Wala akong maiaalok na awa sa kanya.

Tumingin si Mallory lampas sa akin, patungo sa bukas na dibdib. Tinanong niya kung saan iyon patungo. Sinabi kong sa palagay ko, maaaring pauwi.

Sinabihan niya kaming umalis. Kailangang may sumulat ng tala.

May atensiyong bumaba sa balon. Lumitaw sa itaas namin ang mga kamay na hamog na yelo na may limang kasukasuan, anim, pito, sumusulong pababa sa mga pader.

Kinuha ko ang susi mula sa likod ng nilalang. Minsang idiniin ni Gng. Waite ang punit niyang kamay sa hawla ni Mallory. Pagkatapos ay hinawakan niya ang akin. Hinawakan ni Kim ang kabilang manggas ko sa kanyang kanang kamay, at sabay kaming tatlong humakbang sa ibabaw ng pinakamababang tadyang.

Sa likod namin, kumatok si Mallory nang dalawang beses, huminto, at muling kumatok nang dalawang beses.

Binabantayan pa rin niya ang pinto nang dumaan kami rito.

Ang Dalawang Larawan

Walang masukat na haba ang daanan. Pumasok ang lamig sa aming mga damit at buto. Pumalibot sa amin ang presyon; pumutok ang aking mga tainga. Nanatili sa kamay ko ang kamay ni Gng. Waite. Hinawakan ni Kim ang kabilang braso ko sa kanyang kanang kamay; nang bumagsak kami, dumaloy rin ang dugo sa kanyang tainga.

Pagkatapos ay nasaklaw ng iisang tanaw ang lugar na iniwan namin at ang lugar na nilalapitan. Nakatagos sa langit ng New England ang tsart ng mga lumikha. Tumawid sa isang gubat ng taglamig ang mga tadyang ng Daungan. Walang larawang naglaho habang lumilitaw ang isa.

Bumagsak kami mula sa salamin sa mga tablang pino ng aking silid sa itaas.

Bukang-liwayway ng taglamig. Nanatiling may takip ang salamin, hindi nagalaw ang tela. Hawak ko ang susi. Nasa bag ko pa rin ang Liber.

Mula sa bintana, nakita ko ang Garrison Street sa ilalim ng niyebe, isang karitong panggatas, at ang abuhing Miskatonic. Sa mga iyon nakatagos paitaas ang mapuputlang tadyang ng ibang arkitektura. Dumaan ang kariton sa isa nang hindi napapansin ng kutsero.

Tumawid sa langit ang mga hibla ng tsart mula sa isang punto sa ibabaw ng aking silid. Dumidiin ang mga kamay na hamog na yelo mula sa loob ng bawat bintana. Sa likod ng tagapagtinda ng gatas at isang babaeng nagdaraan, may matataas na hugis ng liwanag na gumagalaw, kasabay ng hakbang ngunit nahuhuli nang isang kumpas.

Nasa bintana ang tatlo naming repleksiyon, at sa likod ni Gng. Waite ang ikaapat na anyo. Lumingon iyon pagkatapos niyang lumingon. Nang tumingin ako nang tuwiran sa likuran namin, papel sa pader lamang ang naroon.

Hinintay ko ang malapit na katok.

Dumating iyon. Saka ang puso ko.

Nabaligtad ang pagitan. Sumunod ang aking katawan sa dati nitong inuunahan.

Kumatok si Gng. Hale sa pinto: dalawang beses, paghinto, dalawang beses. Narinig niyang bumalik kaming tatlo. Sinabi niyang pinanatili niyang may takip ang salamin gaya ng tagubilin ko, at tinanggihan ang katok gabi-gabi mula nang umalis ako.

Wala akong ibinigay na gayong tagubilin sa kanya.

Itinaas ni Gng. Waite ang kanyang bagong tuping kanang kamay patungo sa panel. Sumasabay iyon sa katok sa ilalim ng buto ng aking dibdib.

Sa likuran namin, sa ilalim ng tela sa salamin, may nagsimulang tumiktik.

Ang Hukuman na Wala Nang Talukbong

Noong ikalabintatlo ng Enero, bumagsak ako bago ko masagot si Gng. Hale. Nagbibigay ng karaniwang paliwanag ang pumutok kong mga tainga, pagkapagod, at pagkawala ng dugo. Hindi ipinaliliwanag ng mga iyon ang sumakop sa sumunod na anim na oras.

Muli akong lumutang sa harap ng hukuman. Lumalabas sa ilong ko ang dugo sa mga globo, ngunit hindi na basta palutang-lutang. Sumama ang bawat isa sa isang linyang nakaturo sa hindi ko nakikita.

Naghihintay ang panauhin sa mga balabal nitong paraon. Taglay ng hintuturo nito ang parehong ikaapat na kasukasuan na nasa akin.

HINDI BA’T MATAMIS?

Inulit ng kamay ko ang pag-ikot bago pa ako makasagot.

Binigkas ko ang inakala kong natutuhan: mga himpilan sa mga bituin, mga lumikha na nagbabantay ng mga mundo, isang kapulungan, isang daigdig na napabayaan sa loob ng putol nitong singsing. Hinayaan ako ng hukuman na matapos. Pagkatapos ay tumabi ang panauhin.

Hindi ako naihanda ng mga impresyong pinayagan sa mga naunang pagharap para sa pagkakalantad na ito. Lubos akong pinalibutan ng hukuman kaya para akong munting bato sa ilalim ng balon nito.

Lumitaw si Yog-Sothoth bilang mga globong walang-hanggang nagsisiksikan. Sa bawat isa, ibang sandali ng aming paglalakbay ang umiiral ngayon: ang umaangat na sasakyan, si Mallory na sinususi ang relo, ang kamay ko sa susi.

Itinanggi ng Tarangkahan ang aking paglalakbay. Sahig ang dilim; isang hilatsa ng isang tabla ang aming ruta. Sa loob nito pinutol ang bawat pintuang ginawa ng mga lumikha.

Sa isa pang globo, ang buong kasaysayan ng tao ay alikabok sa pasimano ng bintana. May dumaan sa labas, hinalo iyon, at nagpatuloy nang hindi tumitingin.

Sa ilalim ng mga globo, kumukulo si Azathoth sa gitna ng mga mananayaw at manunugtog ng plawta. Pinabilis ng pagtugtog ang puso ko hanggang tila nabiyak ito at huminto.

Itinaas ng panauhin ang isang daliri. Humina ang tunog. Nagpatuloy ang puso ko nang may sagabal.

Ang di-mabilang na mundo sa tsart, sabi nito, ay isang butil ng alikabok sa loob ng isang nota. Pati ang mga may-ari ng mga may-ari sa atin ay sumasayaw sa musikang iyon.

Hindi nila alam na sumasayaw sila.

Ang mga May-ari ng mga May-ari

Nagpatuloy ang hukuman sa ibabaw ko, bawat tinig ay dumarating sa pamamagitan ng katawan sa halip na mga tainga. Ibinibigay ko ang mga pahayag nito bilang mga pahayag na natanggap sa kalagayang iyon, hindi mga konklusyong mapatutunayan ng isang iskolar sa sarili niyang pagsisiyasat.

May dilaw na tupi na pumasok sa dilim. Tinawag iyon ng iba na Hastur. Tinanggal ng hatol nito ang balat sa aking mga kamay nang hindi naaantala ang pagbigkas.

Ang bulwagang tinawag kong kapulungan ay isang sakristiya. Kinukuwenta ng mga naroon ang mga pagkakautang. Ang napakalawak na presensiya sa pinakamataas nitong uka ay isa lamang mababang kawani. Basa pa ang pinakamatatandang gusali natin, sabi ng hatol.

Umangat ang maitim na tubig sa paligid ko. Binuhat ako ni Amang Dagon sa kamay na kasinlawak ng baybayin. Binali ng walang-ingat nitong hawak ang aking mga tadyang; nag-aapoy ang atensiyon ng isang matang maputlang ginto patungo sa katok sa ilalim ng aking dibdib.

Ipinaalala rito ng isa pang tinig na kailangan ako. Bumukas ang kamay. Habang tinatangay ako, ibinalik ng katawan ko ang sarili nito, bagaman nanatili ang sakit.

Nagsalita si Dagon tungkol sa Orden: nanumpa sila rito habang bumabaling sa Muling Tagahubog. Isda at ginto ang paksa ng kasunduan ng kapitan ng barkong si Marsh. Pagkatapos ay binanggit nito ang isa pang transaksiyon.

Tumingin ang mga anak nito sa ilalim ng bahura sa pamamagitan ng mata sa tubig. Nakita nila kung saan ako nagpunta. Gugustuhin nila ang daan.

Itinuring kong pagyayabang ang babalang iyon.

Napuno ang dilim ng nag-uumapaw na hugis na maka-ina, tinatawag na Shub-Niggurath. Sinagot nito ang mga luha ko sa harap ng banga. Umusbong ang hugis ng tao sa maraming bukirin; ang sa atin ay isa sa di-mabilang na pagtubo.

Pinananatili ng pader ng mga iniingatan ang mga halimbawa bilang binhi para sa pagtatanim sa hinaharap. Kabilang sa mas naunang pagtubo ang pinakamatandang bihag na humuhuni. May lugar na roon ang ating uri.

Nadama kong nagsara sa aking mga tadyang ang isang inisip na rehas at pinainit ng tangkay ang likod ko. Tumigil ang pananakit ng mga kasukasuan. Sandaling nais ng katawan kong pasalamatan iyon.

Tumpak na inilarawan ni Gng. Waite ang kabaitang iyon.

Ang Nakabaong Bagay

Gumalaw ang natutulog sa ilalim ng kailaliman nang hindi nagigising. Nakita ko ang bahagi ng ulo nito, ang mga galamay na tinatangay, isang nakatiklop na pakpak; lumampas sa paningin ko ang iba.

Pinuno ng panaginip nito ang mga baga ko ng tubig-dagat. May lungsod na berdeng bato sa loob niyon, at may pangalang pumasok sa bibig ko. Patuloy kong ikinukubli ang pangalang iyon.

Pinagtawanan ng natutulog ang hindi ko pagbanggit.

Itinuwid nito ang putol na singsing sa tsart ng mga lumikha. Maaaring manatiling hindi tinatamnan ang bukirin dahil may nakabaon doon na hindi dapat gambalain ng paglilinang. Natutulog ito sa ating bukirin. Hindi ito ang nakabaon doon.

Luklukan ang minarkahan ng maputlang punto sa baybayin, hindi ang aming sasakyan.

Pagkatapos ay hinila ako patungo kay Siya na Humuhubog Muli. Nagtatapos ang linya ng aking dugo sa buhay nitong tagiliran, kung saan tinatanggap ng mga nagbagong bibig ang bawat patak. Sabay-sabay kumakatok ang di-mabilang na puso sa katawang iyon. Nagsimulang piliting sumabay sa mga iyon ang napinsala kong puso.

Marahan akong sinuri ng mga kamay. Binuka nila ang mga kasukasuan na hindi ko kailanman nabilang, binuksan ang mga tadyang ko, inangat ang mukha ko, at ibinalik ang bawat bahagi sa dating puwesto.

HINDI PA.

Sinabi nitong kabilang panig ng pader ang Labas. Ibinagsak ko ang pader na iyon. Nasa takip ng isang bagay na napagkamalan nating mundo ang ating mga lungsod.

Pinananatili ng mga nangongolekta ang hugis ng tao. Tinatapos nito ang hugis.

Nananatili sa tagiliran nito ang guwang na sinukat para sa akin. Katabi nito ang iba: isang kamay na namula sa paglalaba, isang punit na palad na may mga daliring apat ang kasukasuan, isang kamay ng bata. Halos hindi mapupuno ng lahat ng ating patay at hindi pa isinisilang ang isang lapad-kamay ng katawang iyon.

Dumaraan ang mga sugo suot ang mukha ni Pruitt, ni Dunleavy, ni Hattie, at ng iba pang nawala sa amin. Itinatapon nila ang mga iyon na parang mga maskara.

Hindi ko magawang katibayan ang mga anyong iyon na nabubuhay pa ang mga kasama ko sa loob nila. Ipinakita na ng hukuman kung gaano kakaunti ang napapatunayan ng pagkakahawig.

Nang makapagbilang akong muli, huminto sa apat ang sarili kong kamay.

Ang Hatol

Bumalik ang panauhin sa harap ng aking mukha at inalis ang mga anyong hiniram nito sa akin. Sa ilalim ng mga iyon ay may itim na balangkas ng tao, at sa likod ng balangkas na iyon, may iba pang mga maskarang umaabot sa dilim.

Pinangalanan nito ang sarili na Nyarlathotep.

Ang pansamantala kong pinangalanan noong Oktubre ay nagbigay na ngayon ng sarili nitong pangalan. Itinatala ko ang pagkakaiba, bagaman hindi ko matatawag na nakapagpapapanatag ang pagtatapat.

Sinabi nitong ang pag-ikot ng susi ang pinakakawili-wiling kilos na nagawa ng aking uri. Natutuhan ko ang isang salita ng aklat na hindi ko kayang buhatin. Nakasulat ang ikalawa kung saan maputi.

Pagkatapos ay ibinigay ng hukuman ang hatol nito.

Sinabi kong oo sa ibang bahay. Bumigay ang tagapagbantay nito. Kung saan walang natitirang tagapagbantay, walang natitirang pader; nasa loob ang dating nasa labas.

Darating ang bunga gaya ng pagtaas ng dagat.

Nakita ko ang mga orasang hindi nagtutugma, lahat ay nauuna. Pumasok ang mga palad na hamog na yelo sa tubig na nakatigil. Hindi na lumapat ang eskuwala sa mga sulok na itinuturing pa ring tama ng protractor. Ibinabalik ng mga lansangan ang mga naglalakad mula sa maling direksiyon. Kumapal at naging lamad ang dagat sa Innsmouth at umagos patimog.

Nakatayong hindi gumagalaw ang mga tao habang binibilang sila ng hindi nakikita. May maputlang singsing na lumitaw sa mga bituin.

Mga pangitain ito ng isang proseso, hindi katibayang nangyari na ang bawat pangyayari.

Ipinakita ng hukuman ang isang bagay na kasinlaki ng melon sa isang batong nasa ilalim ng abuhing tubig, may maliliit na itinuwid na anyong nakapaligid dito. Sinabi nitong ito ang dumaan sa siwang ko sa bahura. Wala itong kinain at itinago nito ang lahat.

Sa huli, ipinangako ng panauhin na lalaya at makalalakad ang lalaking iniwan kong nakakulong sa pamamagitan ng isang patay na kamay. Ang pintong walang bantay ay patungo pababa, sa ugat ng ating bahay, kung saan nakaupo ang unang tagapagbantay.

Nakita ko ang isang puting kapatagan, mga taluktok na kulay-lila, at mababang araw na hindi lumulubog.

Wala pa akong daan patungo roon na maaari kong piliin.

Napatunayang Angkop

Ibinaling sa akin ng hukuman ang buong atensiyon nito. Sa ilalim ng pinagsamang pagtinging iyon, tila yumuyukod ang puso ko sa loob ng basag nitong sisidlan.

PUMASA KA.

Idiniin ng panauhin ang kamay sa dibdib ko na para bang pinananatiling buo ang bitak na sisidlan. Nilakbay ko ang hilatsa, pumasok sa pagtitipon nang hindi nabilang, tumayo sa harap ng pader ng mga iniingatan nang hindi nanatili roon, at iniikot ang susi sa balon.

Mga pagsubok ang mga iyon. Napatunayang angkop ako.

Mula noong Gabi ng mga Patay, naniwala akong inaakusahan ako: una dahil tumingin, pagkatapos dahil tumanggi, sa huli dahil bumigay. Ngayon ay naunawaan ko ang isa pang posibilidad. Sinusubok ang susi upang malaman kung iikot ito.

Tinanong ko kung angkop ako sa pagbabantay o sa pagbubukas. Walang sumagot.

Pinapunta nila ako patimog, kung saan maputi. Nadama kong umiikot sa mga ugat nito ang puso ko na parang kompas na hinahanap ang polo nito. Inunahan iyon ng katok mula sa timog na bahagi ng dibdib ko.

Ipapakita ng hamog na yelo ang daan, at ng aking dugo.

Mas masahol ang pagsang-ayon nila kaysa parusang inaasahan ko. Napagkamalan kong katibayan ang aking paglaban na magkasalungat ang kanilang mga layunin at ang sa akin.

Sa huli, nagtaas ng salamin ang panauhin. Nang iangat ko ang kamay, gumalaw na ang kamay sa repleksiyon.

Nagising ako sa mga tablang pino. Dinidiinan ni Gng. Waite ang buto ng dibdib ko; nakaluhod si Gng. Hale sa tabi ng palanggana. Binasa ni Kim ang oras na itinala niya sa pagbagsak ko. Matatag ang tinig niya hanggang sa binigkas niya ang pangalan ko. Pagkatapos ay nagsimula siyang muli sa mga bilang. Anim na oras na ang lumipas. Hapon na.

Galing sa ilong at pumutok na mga tainga ko ang dugo. Sa ilalim ng palad ni Gng. Waite ay may naiwang pasang kasinlaki ng barya, bughaw sa loob ng dilaw na gilid. Nananatili ang sagabal sa tibok ng puso ko.

Naglalaho na ang mga gilid ng pagharap, gaya ng panaginip sa liwanag ng araw. Tinanggihan ko kapwa ang kama at ang iminungkahing manggagamot hanggang masubok ko kung may sinabi ito na wala sa mga tala kong isinulat nang gising.

Hiningi ko ang baul.

Ang Nagbagong Saksi

Noong hapon ng ikalabintatlo ng Enero, ginapang ko ang sampung talampakan patungo sa baul ni Holt. Sa tabi nito, tuloy-tuloy na tumitiktik ang salaming may takip. Gumagalaw ang tela sa bawat munting tunog.

Nananatiling nakakabit ang pangkawit, ngunit nakaangat nang isang daliring lapad ang takip mula sa kinalalagyan nito. Noong Oktubre, ginagawa nito iyon sa hatinggabi. Hindi iyon napipigil ng liwanag ng araw.

Binuksan ko iyon at inilapag ang Necronomicon sa aking mga tuhod. Umupo si Kim sa tabi ko; nanatiling salaysay ko, hindi kailanman kanya, ang sinabi ko sa kanya tungkol sa hukuman.

Ayon sa mga memorandum ni Holt, ninakaw niya ang tunay na teksto mula sa Unibersidad noong 1929 at pinalitan ng huwad. Naniwala ako sa kanya. Naisip ko rin kung napagpalit niya ang dalawa dahil sa kanyang kabaliwan.

Hindi na gaanong kapaki-pakinabang ang pagkakaibang iyon dahil sa natagpuan ko.

Noong Nobyembre, nagsulat ako sa lapis ng salin sa tabi ng sipi tungkol sa Tarangkahan: hindi sa mga espasyong alam natin, kundi sa pagitan ng mga iyon. Nananatili ang aking Ingles. Ganito na ngayon ang sinasabi ng Latin: sa kahabaan ng kanilang hilatsa, gaya ng sa hilatsa ng kahoy.

Mukhang daan-daang taon na ang tinta. May butas ng uod na tumatagos sa binagong salita. Walang binura.

Nagsalita ang Tarangkahan tungkol sa hilatsang iyon anim na oras na ang nakaraan.

Sa salaysay tungkol sa demonyong-sultan, isang blangkong ikatlong bahagi ng pahina ang sinasabing nawawalang teksto. Sinabi ng panauhin na wala itong sinasabi. Nagsimula kong basahin ang kawalan bilang bahagi ng pahayag.

Sa ilalim ng pamilyar na dalawang taludtod tungkol sa kamatayan ay may paliwanag sa sarili kong sulat-kamay: ni hindi rin ito ang nakabaon. Hindi ko iyon isinulat nang may kamalayan.

Ang likod ng dahon mula sa Innsmouth, na dati’y blangko, ay may mga titik na nababasa lamang sa repleksiyon. Ginamit ko ang madilim na bintana sa halip na alisin ang takip ng tumitiktik na salamin.

Ang tinatanggap ng kailaliman ay siyang ginagamit nitong paningin; ang nakikita nito ay nakikita ng mga anak nito.

Nagkaroon ng ikalawang saksi ang babala ni Dagon. Isa itong saksing nagbago ang patotoo habang nanatiling mukhang matanda ang papel nito.

Ang Petsang Hindi Pa Dumarating

Binuksan ko ang Liber sa tabi ng Necronomicon, sinusubukang ipasagot ang dalawang saksi sa isa’t isa.

Sa ibabaw ng pinakamaagang naitalang Tagapangalaga, may bagong linya sa mas matandang sulat-kamay: nakaupo ang unang tagapagbantay sa ugat ng bahay, kung saan maputi.

Sa salaysay ng Arabo tungkol sa malamig na ilang at sa sinaunang Luklukan nito, ipinahayag ng paliwanag sa sarili kong sulat-kamay na lahat ng daan ay pababa. Kumayumanggi na ang tinta sa katandaan. Nang araw lamang na iyon ko unang narinig ang mga salitang iyon.

Bumalik ang aklat sa sipi tungkol sa Tarangkahan. Isa pang tala, akin din, ang sapat pang basa upang mamantsahan ang daliri ko: sinusubok ang susi sa mga sagabal ng kandado upang malaman kung iikot ito. Sinubok. Angkop.

Sa ilalim nito ay ang una ng Pebrero, 1932.

Ikalabintatlo ng Enero ang araw na iyon.

Hawak ng nakatupi kong daliri ang panulat nang bumagsak ako. Anim na oras akong wala. Hindi ko mapatunayan ni mapabulaanang ako ang sumulat nito. Hindi ako nakitang sumusulat ni Kim. Hininga ang binantayan niya, hindi ang bawat galaw ng panulat. Hindi ipinaliliwanag ng presensiya niya ang tala.

Isang huling linya ang nagturo sa akin pababa, sumusunod sa hamog na yelo at dugo. May patak na nahulog mula sa ilong ko sa ilalim nito at nanatiling hindi gumagalaw. Nakaturo pa rin paitaas ang mga kamay na hamog na yelo sa bintana. Anuman ang ipinangako ng tagubilin, hindi pa nagsisimula roon.

Hiniling ni Gng. Waite na itabi ko ang aklat.

Pagkatapos ay ipinaliwanag ni Gng. Hale ang kanyang mga tagubilin. Noong ikaanim ng Enero, tumawag sa telepono si Dr. Armitage, nagsasalita sa ngalan ko. Sinabihan niya itong takpan ang mga salamin, itinuro ang malapit na katok, at nag-iwan ng numerong tatawagan sa pagbabalik ko. Tinawagan niya iyon nang umagang iyon; isang tinig na Pederal ang sumagot.

May karaniwang pinagmulan ang kahina-hinalang mensahe. Hindi pa rin maipaliwanag ang pagkakasabay ng katok niya at ng akin.

Naupo rin siya sa labas ng aking pinto nang ilang gabi, nakapatong dito ang palad, nang hindi alam kung bakit.

Nanatiling pantay ang pagtiktik sa ilalim ng tela. Nakinig si Gng. Waite sa buong panahong wala akong malay. Hindi iyon lumalapit o naghahanap. Sa palagay niya, may sinususi.

Nagsisimula ang Pagtaas ng Tubig

Noong ikalabing-apat ng Enero, nagsimulang hindi magtugma ang mga orasan ng Arkham. Umabante nang apat na minuto sa magdamag ang kay Gng. Hale. Labinlimang minuto ang pagitan ng sa simbahan at sa Unibersidad. Pagsapit ng gabi ng ikalabinlima, nauuna na ang bawat orasan sa kahabaan ng Garrison Street.

Isinisi ng bayan iyon sa serbisyong elektrikal ng oras at ibinalik paatras ang mga orasan.

Sinubok ko ang aking silid. Lumapat ang eskuwala sa hamba ng pinto, ngunit may agwat sa sulok sa itaas ng patungan ng palanggana. Siyamnapung digri pa rin ang sukat ng protractor. Lumalaki ang diperensiya sa pag-uulit ng pagsubok.

May batang lalaki mula sa Mga Hindi Nanumpa na dumating mula sa Rowley noong ikalabinlima. Iniulat ng sulat niya na nanatiling parang salamin ang daungan ng Innsmouth mula noong ikapito. Nakatayo rito ang mga ibong-dagat nang hindi lumilipad. May maputlang balat na umaakyat sa Devil Reef, at umalis na sa kanilang mga pribadong hagdan ang mga bangka ng Orden.

Sinabi ng huling babala na nagpadala ng mga lalaki ang Orden sa Arkham. Alam nila ang nakita ko sa ibabaw ng daigdig.

Nang hapong iyon, sinundan ng isang estranghero si Gng. Hale mula sa tindahan ng isda at tinanong kung mabuti ang lagay ko pagkatapos ng paglalakbay. Wala siyang pinagsabihan tungkol doon. Mula sa bintana, nakita ko ang dalawang lalaking may anyong Innsmouth na nagmamasid sa bahay.

Sinabi ni Gng. Waite na umaahon sa Plum Island ang mga nasa ilalim ng bahura upang humingi ng mga bagay sa mga lalaking Pederal. Natatakot din sila sa anumang tumutubo sa bahura.

Nang gabing iyon, may kamay na hamog na yelong lumitaw sa loob ng tubig sa aking pitsel, sa ilalim ng ibabaw nito, bagaman may apoy ang kalan.

Hinawakan ni Kim ang kandila habang sinusuri ko iyon. Ibinuhos ko iyon sa niyebe.

Habang nakahiga nang gising pagkatapos, nakilala ko ang bagong ritmo sa ilalim ng tela ng salamin: isang nagmamadaling sunod-sunod na klik, saka ang mas mabagal na tik.

Narinig ko ang nagmamadaling tunog na iyon sa buong pag-akyat. Ginagawa iyon ni Mallory kapag paulit-ulit niyang iniikot ang pihitan ng relong lubos nang nasususi, hindi makatulog.

Bumangon ako at inalis ang takip ng salamin. Nakatayo si Gng. Waite sa likod ko, hawak ang mas maawaing kutsilyo; lumapit si Kim sa tabi ko.

Ang Patay na Kamay

Noong gabi ng ikalabinlima ng Enero, habang katabi ko si Kim, bumalik ang aking repleksiyon nang isang kumpas na huli. Nasa ilalim nito ang balon ng Daungan.

Idinikit ko sa salamin ang dugo mula sa labi ko. Luminaw ang naaalalang lalim.

Nilulunok ng bahay ang alguwasil nitong nawalan ng laman. Lumubog na ang mga paa nito sa sahig; habang nakahilig ang katawan, bumaba ang isang mahabang kamay sa ibabaw ng hawla ni Mallory.

Ipinilit niya ang mga daliri sa sumisikip na rehas hanggang sa kayurin ng mga tadyang ang mga iyon hanggang buto. Sa kabilang kamay, patuloy niyang sinususi ang relo.

Nang maabot siya ng mga patay na daliri, isinabit niya sa isa ang daliri niya, hinila ang palad sa rehas, at idiniin.

Bumukas ang hawla.

Nabigo ang aming mga nagbagong kamay. Nananatili sa sariling kamay ng alguwasil ang kapangyarihang inakala naming naglaho. Ginamit iyon ni Mallory. Walang dumating upang palayain siya.

Bumagsak siya pasulong, saka tumayo sa dalawang binti. Kinumpuni ng bahay ang baling lulod dahil pinananatili nito ang iniingatan.

Lumubog na ang alguwasil hanggang balakang. Humihigop pa rin ng hangin ang bukas nitong dibdib, bagaman papalapit na sa sahig ang daanan. Lumapit dito si Mallory, kinatok ang malapit na padron sa isang tadyang, at dumaan.

Naging puti ang salamin.

Nakaluhod siya sa niyebe sa ilalim ng mababang araw. Sa likod niya, may maputlang hamba ng pinto sa gitna ng mga pader na maitim na bato na kalahating nakabaon. May mga taluktok na kulay-lila sa malayo.

Sa ibabaw ng puting lupaing iyon, umaangat ang parehong mga tadyang na nakatagos sa Arkham. Tumatawid sa langit nito ang mga hibla.

Sinuri niya ang relo. Hindi ko siya marinig, bagaman naniwala akong nauunawaan ko ang galaw ng kanyang mga labi: nasa lahat ng lugar iyon.

Kumatok ako sa salamin. Hindi siya lumingon.

Nawala ang tanawin. Bumalik ang aking repleksiyon. Tumigil ang pagtiktik at hindi na nagpatuloy.

Pagsapit ng bukang-liwayway, nagbago na ng direksiyon ang mga kamay na hamog na yelo sa mga bintana. Sa buong Garrison Street, nakaturo patimog ang kanilang mga daliri.

Ang Huling Tala

Dumating si Henry Armitage noong ikalabing-anim ng Enero. Pinatunog niya ang kampanilya sa pinto sa lansangan sa halip na gumawa ng anumang padron ng katok.

Naninigas sa asin ang kanyang amerikana; may benda ang dalawang daliri. Humingi siya ng tig-isang patak ng dugo mula sa amin.

Ibinigay niya muna ang kanya, gamit ang isterilisadong lanseta at malinis na platong bakal. Nanatili itong bilog na pulang patak. Hindi gumalaw ang kay Gng. Waite sa tabi nito. Ganoon din ang akin. Sumailalim si Kim sa parehong pagsubok; nanatiling hindi gumagalaw ang patak niya.

Saka lamang siya umupo. Ang pagsubok lamang na iyon ang sinagot ng kawalang-galaw.

Ang dugong nahawahan, paliwanag niya, ay aakyat sana sa bakal patungo sa kabuuan. Sampung araw siyang nasa Innsmouth kasama ang Tanod-Baybayin, isang siruhano ng Hukbong-Dagat, at mga lalaking Pederal na hindi pinangalanan, sinusuri ang dumaan sa siwang ko sa bahura.

Sinabi ko sa kanya ang sinabi ng hukuman. Tinanong niya ang tungkol kay Mallory, at tinakpan ang kanyang mga mata habang inilalarawan ko ang hawla at ang puting lupain.

Nag-usap kami hanggang sa masindihan ang ilawan. Dalawang beses niyang hiningi ang mga pahayag ng hukuman, at ang eksaktong galaw ng susi. Tatlong digri. Apat.

Dinala niya ang naunang mga tala ni Kim mula sa Aklatan. Inilapag ni Kim ang mga kinopya niyang petsa sa tabi ng salaysay ko.

“Mapatutunayan ng mga ito ang nangyari bago tayo umalis,” sabi niya. “Nasa balon din ako. Hindi ko mapatutunayan kung ano ang bumalik kasama natin. Hindi rin pinapawalang-sala ng mga ito ang pag-ikot.”

Hiningi ni Armitage ang talaarawang ito. Kailangang humatol sa salaysay na ito ang taong wala sa balon; maaaring ginagabayan na ng pinto ang kamay ng nagtatala nito.

Naisip ko ang repleksiyong nagtaas ng kamay bago ako. Dumating ang katok bago ang puso ko. Hindi ko na matiyak kung sino sa amin ang nagsisimula ng pangungusap.

Ngayong gabi, ikalabing-anim ng Enero, ibinibigay ko ang talang ito sa mga kamay ni Henry Armitage, na saksi si Gng. Waite. Nananatili ang susi sa aking amerikana. May takip ang salamin. Hindi na tumunog ang relo ni Mallory mula noong kaputian. Nakaturo patimog ang mga kamay na hamog na yelo.

Ibang tao ang kailangang magtala ng susunod. Kailangan kong maging taong makararanas nito.

Tapos na akong magsulat.